Κοιτάζοντας τα άνθη της κερασιάς
© Π. Κουμουνδούρος, 2024

κοιτάζοντας τα άνθη της κερασιάς

…άφησες τον θόρυβο να σπάσει τη σιωπή…
για να ξυπνήσω…
να μη χαθώ…
πιο βαθιά…
εκεί που δεν υπάρχουν μορφές…
εκεί που το φως σβήνει αργά,
σαν ανάσα που ξεχνά το σώμα της…

οι αλυσίδες της λογικής…
έσπασαν…
το Εγώ διαλύθηκε σε μικρά, αόρατα στίγματα…
κι ο κόσμος έγινε σκόνη…
σκόνη που ταξιδεύει…
χωρίς σκοπό…
χωρίς βάρος…

…κι εσύ…
θριαμβευτής μιας μάχης που δεν έγινε ποτέ…
κρατάς στα χέρια σου το άυλο…
φωλιάζεις στο σκοτάδι μου…
εκεί που η επιθυμία
δεν χρειάζεται πρόσωπο…
ούτε λέξεις…

η νύχτα μακραίνει…
χωρίς όρια…
χωρίς ήχο…
το Υπερεγώ… φίμωσε τον φρουρό του…
η λογική… σιωπά πίσω από σπασμένες πόρτες…
κι εμείς…
κλέφτες της νύχτας…
περνάμε το παράθυρο του ύπνου…
ξαναβρίσκουμε όσα ποτέ δεν είχαμε…

…αγαπιόμαστε…
όπως οι άγνωστοι στη βροχή…
όπως τα φαντάσματα που αγγίζονται
χωρίς σώμα…
χωρίς όνομα…
γυμνοί…
δίχως μνήμη…
δίχως υπόσχεση…

οι ιδέες… δεμένες στο σκοτάδι…
τα σώματα…

παραδομένα στη βαρύτητα των ονείρων…
οι ψυχές… ξεγυμνώνουν η μια την άλλη…
μέχρι να χαθεί το σχήμα…
μέχρι να χαθούμε εμείς…

μέσα στην αστραπή…
μέσα στη φωτιά μιας πυγολαμπίδας…
γινόμαστε φως που καίει το σκοτάδι…
ένα άγγιγμα…
μια σιωπή…
ένα ίχνος που σβήνει…

κάτω απ’ τα πέταλα της λεμονιάς…
στο άηχο χαμόγελο του άδηλου…
ξέρουμε…
το ονειρευόμαστε μαζί…
κι αυτό… δεν θα τελειώσει…

…έκανες θόρυβο…
μα δεν με ξύπνησες…
άνοιξες ρωγμή στον ύπνο…
γλίστρησα στη δίνη…
εκεί που λιώνουν τα σώματα…
εκεί που οι λέξεις βυθίζονται στο σκοτάδι…

…εσύ…
νικητής ενός πολέμου που δεν άρχισε…
κρύβεις το άμορφο τρόπαιο
στο βάθος του κορμιού μου…
κι η επιθυμία…
γίνεται ποτάμι που δεν γνωρίζει όχθες…
ο χρόνος… τυλίγεται γύρω μας σαν φίδι…
ψυχρός…
αναπόφευκτος…

…η λογική… φορά μάσκες…
το ασυνείδητο… ανοίγει παράθυρα…
σε κόσμους που λιώνουν…
σε μορφές που ξεχνιούνται…
σε φωτιές…
που δεν σβήνουν ποτέ…

…μαζί…
αγαπιόμαστε…
χωρίς όνομα…
χωρίς μνήμη…
τα σώματα αιωρούνται…
οι ψυχές φλέγονται…
οι ιδέες καίγονται δεμένες…
οι λέξεις δεν φτάνουν πια…

η αστραπή…
φυλακίζεται σε μια πυγολαμπίδα…
μικρό φως…
που καίει το αόριστο…
που κρατά ζωντανό το αβέβαιο…

…ό,τι χάθηκε…
ξαναβρίσκεται…
μέσα στα πέταλα του γιασεμιού…
στη σκιά του άγνωστου χαμόγελου…
στη βεβαιότητα…
πως ονειρευόμαστε μαζί…
κι ούτε το όνειρο ούτε η νύχτα
θα τελειώσουν ποτέ…

…έκανες θόρυβο…
όχι για ξύπνημα…
μα για βύθιση…
εκεί όπου λιώνουν οι μορφές…
το Εγώ συντρίβεται…
η επιθυμία… ανασαίνει στις ρωγμές της σιωπής…

…εσύ…
μέσα στον χυμό των ονείρων…
φέρνεις φως που ραγίζει το σκοτάδι…
ένα σώμα χωρίς σώμα…
ένα χάδι δίχως χέρι…
μια καταιγίδα χωρίς χρόνο…

…κι εγώ…
χάνω το όνομά μου…
χάνω το σώμα μου…
γίνομαι φως που τρεμοσβήνει…
μια πυγολαμπίδα…

που καίει την αλήθεια…

…πέταλα της λεμονιάς…
που πέφτουν σιωπηλά…
όνειρα που δεν τελειώνουν…
σώματα που ξεχνιούνται…
αγαπιόμαστε…
στην αιχμή του ανείπωτου…
εκεί…
που τίποτα δεν τελειώνει…
ποτέ…