(…) Οι άντρες και το μωρό έμειναν στο καθιστικό και η Λέλα ακολούθησε την Ξένη στην κουζίνα να της κάνει παρέα όσο εκείνη θα ετοίμαζε το φαγητό.

«Μμμ… Χοιρινό με σέλινο…» είπε η Λέλα. «Ωραία μυρίζει!»

Από τη χύτρα ακούστηκε κάτι σαν ρόγχος.

Μια επείγουσα ενημέρωση άναψε κάτω δεξιά:

ΕΚΔΗΛΩΣΗ «ΓΡΙΠΠΗΣ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ». 159 ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ. ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ.

(«Στη Βιλέτ» θα έλεγε κάποτε στην Ξένη ένας μεγάλος της φίλος, «είχα ακούσει κάποιον Αμερικάνο να περηφανεύεται για τα σφαγεία του Σικάγου: ‘Εμείς, δεν αφήνουμε να πάει τίποτα χαμένο από τα γουρούνια: Εκτός από το κρέας και το λίπος, αξιοποιούμε κι όλα τα υποπροϊόντα. Λόγου χάρη, βουτάμε πρώτα το ζώο σε λιωμένο κερί, και παίρνουμε την τρίχα του, μετά, παίρνουμε τα κόκαλα και τα αλέθουμε, παίρνουμε τα δόντια, τις οπλές, – παίρνουμε τα πάντα. Το μόνο που θα μπορούσε να πάει χαμένο θα ήταν τα σκουξίματά τους, όταν σφάζονται. Αλλά κι αυτά τα ηχογραφούμε και τα πουλάμε σε κινηματογραφικές παραγωγές….’

Τότε ακόμα έτρωγα κρέας» θα συμπλήρωνε μετά από μια μικρή σιωπή.

«Η Φιλοζωική Εταιρία», θα πρόσθετε σε λίγο, «έφερε στην Ελλάδα τα πιστόλια ευθανασίας – για να μην υποφέρουν τα ζώα στα σφαγεία. Αλλά δεν τα ήθελαν, γιατί έλεγαν πως το πιθανό αιμάτωμα στο κεφάλι μπορεί να χάλαγε το μυαλό – που κι αυτό είναι φαγώσιμο.»)

Η Ξένη χαμήλωσε τη φωτιά.

(…)