Η συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών υπό τη διεύθυνση του αρχιμουσικού Άλκη Μπαλτά την Παρασκευή 6 /2/26 στην αίθουσα Χρήστου Λαμπράκη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών περιελάμβανε τη νεωτερίζουσα Βυζαντινή μελωδία για ορχήστρα εγχόρδων του Αντιόχου Ευαγγελάτου, το μελωδικό Κοντσερτίνο για τρομπόνι και ορχήστρα σε μι ύφεση μείζονα, έργο 4 του Φερντινάντ Νταβίντ, το αφηγηματικό Golden Eagle (Χρυσαετός), κοντσέρτο για τρομπόνι και ορχήστρα του Κρίστιαν Λίντμπεργκ ενώ στο δεύτερο μέρος τη λεπταίσθητη σουίτα έργο 80, Πελλέας και Μελισσάνθη του Γκαμπριέλ Φωρέ καθώς και την εκρηκτική σουίτα μπαλέτου από την όπερα, Le Cid (Ελ Σιντ) του Ζυλ Μασνέ. Όλα τα έργα αποδόθηκαν μοναδικά· εμείς θα σταθούμε λίγο παραπάνω στις εντυπώσεις μας από το τρίτο έργο του πρώτου μέρους…
Η λαμπρότητα και υψιπέτεια του έργου ανάλογη του τίτλου του αλλά και των τίτλων των μερών του: 1. Φανφάρα της Γης, 2. Χορός του αητού, 3. Καντέντσα: Σκίζοντας τον ουρανό, 4. Μεγάλο υψόμετρο, 5. Καντέντσα: Μοναξιά, 6. Τα φτερά παίρνουν φωτιά. Τα pizzicati των βιολιών, τα tutti του τρομπονιού με την ορχήστρα, τα κρουστά, η σουρντίνα…, έκαναν ανάγλυφη τη σύνθεση. Ο συνθέτης και σολίστ του έργου, προσθέτοντας το τέταρτο έργο του για τρομπόνι στο περιορισμένο διεθνές ρεπερτόριο, και συνδυάζοντας πάθος και δεξιοτεχνία, εξάντλησε πραγματικά όλες τις δυνατότητες του οργάνου του κάνοντάς το να ηχεί σε όλη τη μεγάλη έκτασή του από τις υψηλότερες έως τις βαθύτερες περιοχές.
Οι πλούσιες ρυθμικές εναλλαγές και ο μεστός ήχος των φράσεων, από τις κοφτές έως τις λυρικότερες, έφεραν στο μυαλό μας την τρομπέτα, στενή συγγενή του τρομπονιού, του Louis Armstrong – ίσως κάποτε ακόμη και αυτήν του Miles Davies… Η εκφραστικότητα του Λίντμπεργκ στις καντέντσες, με το συναίσθημα ενός jazz solo, τον οδηγούσε κάποτε σε λύσεις «αιρετικές» και σε ένα ηχόχρωμα πολύ κοντά στη fusion και την αυτοσχεδιαστική μουσική. To ωραίο αυτό έργο ξύπνησε μέσα μας σκέψεις που κάνουμε ξανά και ξανά για τη σχέση της jazz με τη σύγχρονη κλασική μουσική, μια σχέση αλληλεπίδρασης, αρμονικής, μελωδικής και ρυθμικής, φέρνοντας ακόμη στο μυαλό μας την swing μπάντα του τρομπονίστα Glenn Miller καθώς βέβαια και τα πολλαπλά μουσικά ιδιώματα από τα οποία ερανίζονται ελεύθερα jazz και κλασική μουσική. Το έργο εν συνόλω, η ερμηνεία του από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και τον προσκεκλημένο συνθέτη / σολίστ της, καθώς και η διεύθυνση από τον αρχιμουσικό Άλκη Μπαλτά, με πραγματικό οίστρο, είχε έναν ιδιοφυή δυναμισμό, όχι απλώς δεξιοτεχνία, αλλά γνήσια καλλιτεχνία, συντείνοντας στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας εξωστρέφειας που δεν άφησε ασυγκίνητο το κοινό.
Ευχάριστη έκπληξη λοιπόν, ιδιαίτερα για εμάς τους λάτρεις της jazz, το encore. Ο Κρίστιαν Λίντμπεργκ, με τον αέρα αρτίστα και τη sui generis εμφάνιση και κίνηση, έπαιξε το διάσημο standard My funny Valentine των Rogers και Hart, φυσικά με πολλά improvisations, τιμώντας τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου που επίκειτο, αλλά, νομίζουμε, κυρίως την ομολογημένη αγάπη του για τη μουσική με την οποία ξεκίνησε ουσιαστικά τη δική του πορεία.
