Το χειμωνιάτικο βράδυ είναι απρόσμενα μαλακό και ήσυχο. Η πόρτα ανοίγει στο υπέροχο νεοκλασικό της Σατωβριάνδου. Καθώς ανεβαίνουμε τη στριφογυριστή σκάλα, τα κόκκινα χαλιά και τα βελουδένια παραπετάσματα δημιουργούν μια τεατράλε ατμόσφαιρα. Στον νου μου έρχεται το ιστορικότερο θέατρο της Θεσσαλονίκης «Αυλαία» στο κτίριο της Χ.Α.Ν.Θ. όπου για πέντε χρόνια συνεργάστηκα με τον θίασο του αείμνηστου Αχιλλέα Ψαλτόπουλου – μέχρι την πυρκαγιά του 2005…
Ο Κωνσταντίνος Μπούρας μάς υποδέχεται μπροστά από το αναλόγιό του δίπλα στο πιάνο. Συνομιλεί με όλους. Δεν θα κρατήσει πολύ, μας λέει. Μισή ώρα. Ένας μικρός εσπερινός. «Παίρνει καιρό», ενδυόμενος το μαύρο άμφιο του αναγνώστη / ψάλτη και αρχίζει την προετοιμασία. Στροβιλίζεται ως δερβίσης· η συγκρητιστική του προσέγγιση είναι εμφανής. «Μπαίνει στην κατάσταση» αλλά και ζεσταίνει τη φωνή με μια σειρά από ιδιότυπα μάντρα που επαναλαμβάνει ρυθμικά.
Κάποια στιγμή αφήνω το μπλοκάκι και σταματώ να σημειώνω – διαστροφή της επαγγελματικής ενασχόλησης με το θέατρο. Αφήνομαι στην επιτέλεση, στη ρυθμολογία και τις τονικότητες, τις παύσεις, τις εναλλαγές… Ένα ασκημένο αυτί μπορεί να αντιληφθεί πως παίζει πολλαπλούς ρόλους. Λιμπρέτο εν εξελίξει η «Ασκητική» του, με ρετσιτατίβο και τρεις φωνές, θα μας πει. Εδώ γίνεται ένας μονόλογος, ένα αναλόγιο δραματοποιημένης ποίησης.
Ακούω για τον Ηράκλειτο, το φάος, τον χρόνο, το άρρητο, το εν, αγγέλους και δαίμονες… ενώ ξεχωρίζω το μήνυμα: το καλό υπερισχύει του κακού, το φως του σκότους. Η πρόθεση αλλά και η στόχευση της περφόρμανς έχουν ήδη προβάλλει ανάγλυφα και διαυγή: ο καλλιτέχνης είναι το αληθινό διάμεσο μεταξύ του ενθάδε και του επέκεινα προχωρώντας μέσα από την sui generis ασκητική του στον δρόμο της φώτισης. Η αυτογνωσία ήταν άλλωστε ο δρόμος που είχε εισηγηθεί και στη μυθ-ιστορία του «Ατλαντίς». «Το κόσμημα είσαι εσύ!» λέει εκεί ο Αρχάγγελος Μιχαήλ στον δημιουργό που αναζητεί το τιμαλφές… Και το κείμενο, το αληθινό κείμενο μέσα από μια μεταθεατρική / μεταδραματική συνθήκη, καθίσταται ο ίδιος ο δημιουργός και η οιονεί ιεροπρεπής παρουσία του στον χώρο. Κατεβαίνει, περνά ανάμεσα από το κοινό, διασχίζει όλη την αίθουσα για να ξαναγυρίσει στο αναλόγιο όπου θα καταλήξει, μέσα από ένα κύκλιο σχήμα, στροβιλιζόμενος και πάλι ως δερβίσης, να απεκδυθεί το ιμάτιο και να ξαναγίνει ο ίδιος.
Ή μήπως όχι; Ή μήπως ο άνθρωπος και ο περφόρμερ είναι πλέον ένας; Εστέτ και ταπεινός εν ταυτώ.
Σάρα Θηλυκού
