‘’Πώς μπορεί κάτι να πονάει όταν δεν υπάρχει πια;’’ Ο χρόνος είναι διαπερατός από την οδύνη. Το παρελθόν αιωρείται σαν δυσοίωνη σκιά πάνω από το παρόν. Το διαγενεακό τραύμα κληροδοτείται…
Όταν μιλάμε για παιδιά, σκεφτόμαστε πάντα με τρυφερότητα και θυμόμαστε σχεδόν όλοι τις εποχές που ήταν μικρά και τα κρατούσαμε αγκαλιά, τους διαβάζαμε παραμύθια, τα νταντεύαμε, τα φιλούσαμε... Το ίδιο,…
ΛΑΧΤΑΡΑ Κήποι στη λάμψη πρωινού περιβόλια κατακόρυφα κορυφές αντικρίζετε θάλασσες όλου του Κόσμου ιερά νησιά. Κρατάτε μέσα σας την αγαπημένη φωτός και γαλήνης γεμίζει την ψυχή μου γι'…
Χήρεψε σχετικά νέος. Έμεινε μόνος και κακομοίρης, να κουτσομαγειρεύει καμιά φορά, αλλά κυρίως να τρώει στην ταβέρνα-καφενείο στο λιμανάκι, μαζί με άλλους καναδυό μαγκούφηδες ή περαστικούς και μαζί με όλους…
‘’Δυο δυο πέρασαν, να τα, τα κορίτσια…’’ Η Kayla, η Autumn, η Jane. Τρία κορίτσια. Ηρωίδες ισάριθμων ταινιών τελευταίας εσοδείας και όμοια με πολλά άλλα απολύτως αναγνωρίσιμα που ζουν δίπλα…
Κορίτσια με την ποθοπλάνταχτη, γλυκιά λαλιά Δεν με κρατάνε πια τα μέλη μου Μακάρι να ’μουνα γλαρόνι που πετά Στο ανθισμένο κύμα με τις αλκυόνες Με άφοβη καρδιά, ρόδινο- θαλασσί…
