Φύση, Ανθρωπότητα, Οικολογία. Με τις Μανάδες είμαι Ούτως ή άλλως. Πατήρ τού Χάους επιλέγω Να μην γενώ. Πόλεμος και πόλις από την ίδια Ρίζα ξεφυτρώνουν. Μέσα από τη φιλότητα…
«Λυρικές διαδρομές και ψηφιακές φωνές» της Νίκης Μισαηλίδη Μακρύποδο έντομο η μνήμη Από υπονόμους σκοτεινούς προβάλλει, ερωδιών παράξενες ιστορίες αφηγείται παραστατικές πλέκει φωλεές. Μόλις το ξεφλούδισμα αρχίζει, τη νέα σελήνη…
Μια μέρα ανυποψίαστη σώμα γεροδεμένο και γυμνό στάθηκε στην κόψη, τρεμούλιασε σαν τον ορίζοντα σκεπασμένο με λευκό σεντόνι, βαρύ και ανοιχτό στο πλάι να φαίνεται το στιβαρό το μέλος.…
Στον Βυθό του Ποιήματος Δεξιά κατά τον Βορρά χιονισμένος Παρνασσός αριστερά κατά τον Νότο χιονισμένη Ζήρεια. Κολυμπάς μόνος κρύα νερά του Κορινθιακού χάνεις πρώτα το κορμί ύστερα τον…
(Σχόλια για μια παράξενη διαμονή σ’ έναν παράξενο κόσμο όπου συμβαίνουν παράξενα πράγματα) Με τι άλλο να παίξουμε αν όχι με τη γλώσσα; * Οι θησαυροί της νύχτας…
Όλο τον Μάρτιο ο κόσμος μου περιστρεφόταν γύρω από αυτήν τη στιγμή∙ στις πρόβες, μάλιστα, η πλάτη μου ήταν πιο ίσια κι από χάρακα της γεωμετρίας. Σαν κοίταζα το κοντάρι…
Σοφοκλέους, Αντιγόνη, στ. 332-375/6 («Ωδή στον Άνθρωπο»)[1] πολλὰ τὰ δεινὰ κοὐδὲν ἀν- θρώπου δεινότερον πέλει· τοῦτο καὶ πολιοῦ πέραν πόντου χειμερίωι νότωι335 χωρεῖ, περιβρυχίοισιν περῶν ὑπ’ οἴδμασιν, θεῶν τε…
Το δράμα ξαναπαίζεται. Στα καμαρίνια παραμονεύουν τον Ορέστη κι εσύ χειροκροτάς ανυποψίαστος στο τέλος κάθε πράξης. Έ, έξοδος… ποιητή κι ούτ’ ένας θεός δεν αιωρείται στη σκηνή! Το μύθο…
Μέναμε Καραϊσκάκη 19, το’78. Στο Φάληρο. Σ’ ένα μικρό διαμέρισμα στον πέμπτο όροφο.Έξι ψυχές σε πενήντα τετραγωνικά, όπου τα πόδια του ενός έβρισκαν την πλάτη του άλλου. Η μέρα τελείωνε…
Και μόνο διαβάζοντας τον τίτλο ο αναγνώστης έχει αρχίσει να ζωγραφίζει με τη φαντασία του τις εικόνες που μπορεί να περιέχει το αφήγημα. Ο ομώνυμος πίνακας του Γκρέκο τις προσφέρει…
Σε αυτό το νησί, εκείνο το φθινόπωρο, είχαν έρθει όλοι οι φίλοι μου. Κάτι σαν μια ρετρό φωτογραφία βγαλμένη με τρίποδο, ήμασταν όλοι μαζεμένοι γύρω από μια φωτιά. Ήταν νύχτα…
Τριγύριζα στο σουπερμάρκετ σταματώντας κάθε τόσο και προσθέτοντας ένα εμπόρευμα στο καλάθι της νοικοκυράς. Στο καλάθι μου δηλαδή. Γιατί κεραυνοβολήθηκα όταν στον διάδρομο με τα απορρυπαντικά εκείνος ο ψηλός άντρας…
