Τempo Perso λοιπόν, χαμένος χρόνος, που δεν είναι καθόλου χρόνος χαμένος . Γιατί διαβάζοντας την ποιητική συλλογή της Κούλας Αδαλόγλου νιώθουμε μια τέτοια ψυχική ανάταση, που αμέσως καταλαβαίνουμε πως ο χρόνος που νομίζουμε ότι χάθηκε είναι γεμάτος εμπειρίες και μνήμες. Ακόμα και οι δύσκολες στιγμές έχουν αξία γιατί διαμορφώνουν την προσωπικότητα μας. Και βασικά το παρελθόν μας συνεχίζει να επηρεάζει το παρόν μας…
Το εξώφυλλο σε γκρίζο χρώμα εκπέμπει το μήνυμα: Το γκρίζο προέρχεται από την μείξη δύο χρωμάτων, του μαύρου και του λευκού. Το μαύρο το χρώμα του πένθους, της απαισιοδοξίας, της ματαίωσης. Αναμειγνύεται όμως με το λευκό το χρώμα της χαράς,της αισιοδοξίας,της ελπίδας. Ετσι και στην ποιητική συλλογή της Κούλας Αδαλόγλου εκεί που ετοιμαζόμαστε να μελαγχολήσουμε, να αισθανθούμε την απώλεια και την οδύνη έρχεται η ευαισθησία της ποιήτριας, μας πιάνει από το χέρι και μας οδηγεί σε ξέφωτα χαράς αισιοδοξίας κι ελπίδας. Ετσι μικρές στιγμές της καθημερινότητας αποκτούν βαθύτερο νόημα, ο χρόνος που περνά ακόμα κι αν φαίνεται χαμένος ,τελικά δίνει νόημα στη ζωή και την ανθρώπινη εμπειρία. Οι αναμνήσεις από πρόσωπα, τόπους και γεγονότα επιστρέφουν και γίνονται ποίηση.Ο χρόνος περνά συνεχώς και αλλάζει τους ανθρώπους ,αλλά αφήνει πίσω του αναμνήσεις που δίνουν νόημα στη ζωή και την ανθρώπινη εμπειρία…
Στο ποίημα της «Μοβ Ιρις» η ποιήτρια με παραστατικές εικόνες μας μεταφέρει τη θλίψη της για τη μυρωδιά της στέρησης και της απόγνωσης. «Φύσηξε αέρας στρόβιλος, περιδινήθηκα, μοβ πηχτή λάσπη με κάλυψε. Το λαμπερό κίτρινο έγινε γκρι. Μυρίζει στέρηση. Σε άλλο ποίημα της «Μια κέρινη φιγούρα» διάχυτη είναι η μελαγχολία: «Κι αυτή μια κίτρινη φιγούρα, ψάχνει τη λέξη που θα δώσει φως λιώνοντας σταδιακά στην κάθε αποτυχημένη της προσπάθεια»
.Κι η μοναξιά παίζει σημαντικό ρόλο στην ποίηση της Κούλας Αδαλόγλου. Στην “Ιστορία μιας βραδιάς με ομίχλη” μας λέει «Η μοναξιά είναι ένα νησί με μαύρα πόδια που πατούν σε σαθρό βυθό. Η απομόνωση είναι ένα δέντρο μόνο μακριά από τα άλλα που κάνουν παρέα». Στο «μόνο βέβαιο» η αρρώστια έχει πρωτεύοντα ρόλο στις ποιητικές της ανησυχίες «οι γιατροί όταν πάει κάτι καλά, χαμογελούν και επαινούν την προσέγγιση τους. Αν όμως κάτι στραβώσει σοβαρεύουν απότομα και γίνεσαι πάλι ο δαρμένος σκύλος μαζεμένος στη γωνία και άθλιος.
Εκεί όμως που απογειώνεται η Κούλα είναι στο ποίημα της «φλεβόκομβος» . Σπάνια συναντάς μέσα σε τόσους στίχους συμπυκνωμένες όλες τις αντιπολεμικές κραυγές και την φρικαλεότητα του πολέμου. «Σεισμοί μικροί ή μεγαλύτεροι. Γκρεμίζονται τοίχοι και βλέπω παιδιά μέσα σε ερείπια να παίζουν θέατρο να γράφουν μονολόγους δίπλα στον θάνατο .Βόμβες μαρμαρυγή». Κραυγή αγωνίας για το μέλλον της ανθρωπότητας , για το μέλλον των παιδιών, για τις δυνατότητες τους στην μόρφωση και τις ικανότητες τους που δε θα τους δοθεί ποτέ ευκαιρία να αναπτύξουν .
Και πόσο επίκαιρα τα ποιήματα της Κούλας στη σημερινή συγκυρία και κοινωνία. Η αποξένωση ,η φθορά των σχέσεων, το άσχημο τέλος του έρωτα και προπαντός ο τρόμος μιας πολεμικής σύρραξης κι ανάφλεξης διακατέχει τα μύχια στρώματα της ψυχής μας! Κι η Κούλα τα εκθέτει , τα ψυχαναλύει, τα ψάχνει. Με την ποίηση της διεισδύει στις σκέψεις μας,στις πράξεις μας, στο κοινωνικό κι ατομικό γίγνεσθαι και κατορθώνει να δημιουργήσει ένα στέρεο τείχος προστασίας ενάντια στη λήθη και το φόβο. Την ευχαριστούμε κι ευχόμαστε καλή συνέχεια στο όμορφο ταξίδι του βιβλίου της, όπως έγινε με το προηγούμενο της «Ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος» κι όπως θα γίνει και με το επόμενο.
Βάλια Ζαπώνη
