Νομίζεις πως βρίσκεσαι σ’ εκκλησία μόλις διαβάσεις τον τίτλο της ποιητικής συλλογής του Θεόδωρου Πετρόπουλου Άδυτο Αγίων. Και το πρώτο ποίημα της συλλογής που δίνει και τον τίτλο στο βιβλίο δανείζεται λέξεις και φράσεις από την εκκλησία. «Θυμίαμα η ανάσα της, μετά φόβου θεού, σε άδυτο Αγίων,σε ραγισμένο εικονοστάσι.» To Άδυτο Αγίων έχει μια πολύ έντονη εσωτερικότητα και μουσικότητα. Οι στίχοι μοιάζουν να δουλεύουν με τις αισθήσεις, ήχους, σιωπές, μυρωδιές φως, θάλασσα. Εικόνες όπως φιλί θαλασσινό, μισή φτερούγα φως, ή η επανάληψη της σιωπής και των παύσεων δίνουν την αίσθηση ότι ο ποιητής δεν περιγράφει απλώς ένα συναίσθημα, αλλά προσπαθεί να το κάνει απτό. Η ποίηση του είναι τρυφερή και προπαντός ερωτική. Είναι ερωτικός ποιητής, αλλά όχι με την κλασσική έννοια. Ο έρωτας εδώ μοιάζει να είναι και μνήμη και απουσία και κάτι σχεδόν ιερό. Έχει μια πνευματική διάσταση σαν ο άλλος άνθρωπος να γίνεται σύμβολο. Διαβάζοντας την ποίηση του Πετρόπουλου μου έρχεται στο νου μια συγγένεια με Έλληνες ποιητές, όχι σαν μίμηση αλλά σαν ατμόσφαιρα. Με τον Ελύτη στο ελληνικό τοπίο, το φως, τη θάλασσα. Με το Σεφέρη στην εσωτερικότητα, στις παύσεις, στα υπονοούμενα. Με τον Τάσο Λειβαδίτη στην εξύμνηση του έρωτα, τον πόθο σαν ματαίωση.
Ο Πετρόπουλος δίνει και το κοινωνικό στίγμα του, σαν έντονα κοινωνικοποιημένο άτομο. Είναι συγκινητικό το ποίημα του «Θάνατος» που είναι αφιερωμένο στον αδικοχαμένο Άλκη Καμπανό. Ριγούμε όταν διαβάζουμε τους στίχους:
« Μη με κτυπάτε άλλο…»
Θάνατος μυρίζει στις γειτονιές του κόσμου «Μη με κτυπάτε άλλο…». Ακίνητη η λέξη στο ύψος των ματιών. Επιμένω. Θάνατος. Τι πιο μεγαλειώδες μνημόσυνο για ένα παλληκάρι, θύμα οπαδικής βίας, που το χτυπούν και μυρίζει θάνατο από την επάνω γειτονιά…
Στο άλλο ποίημα του «Πόλεμος», ο ποιητής υψώνει αντιπολεμική κραυγή. «Το στήθος του μια τρύπα, Την έκλεινε, αυτή ξανάνοιγε. Κι όσο την έκλεινε τόσο ξανάνοιγε, Κάθε φορά γινόταν μεγαλύτερη, πιο σκοτεινή, Τον κατάπιε…». Η ποίηση είναι αντίσταση κι ο Πετρόπουλος το αποδεικνύει περίτρανα … Ο ποιητής στα ποιήματα του «Το Σπίτι», «Αγαπάς ξε-αγαπάς»,»Γιασεμί του κόσμου» έχει έναν υπαρξιακό στοχασμό γύρω από τη ζωή, τον θάνατο,την αγωνία της ύπαρξης,τον έρωτα.
Ο Αριστοτέλης θεωρεί την Ποίηση τέχνη ,δηλαδή κατασκευή που τη διέπει ο λόγος ,χωρίς να αποκλείει την ποιητική ιδιοσυγκρασία. Έτσι και δημιουργεί ένα κλίμα εσωτερικής κατασκευής όπου ο λόγος έχει τον πρωτεύοντα ρόλο. Και ο Τ.Σ Έλιοτ μας αναφέρει πως ο ποιητής πρέπει να έχει προσωπικότητα για να ξέρει τι σημαίνει το να την αρνηθείς και να απαλλαγείς απ΄αυτήν.Φαντάζομαι πως αυτό σημαίνει ότι η αναντίρρητη προσωπικότητα ενός αληθινού ποιητή, καθώς εκφράζεται σε ποίηση παρακάμπτει τον εαυτό της κι ανάγεται σε ό,τι την ενώνει με τον άνθρωπο, στο αιώνιο.Τότε κατορθώνει το ιδιωτικό να το υψώσει με την ποιητική μετουσίωση σε καθολικό κι ανθρώπινο.Χωρίς αυτήν την αναγωγή η Ποίηση ξεπέφτει σε στενά εγωτική υπόθεση, δεν εντάσσεται στην ποίηση με Κεφαλαίο. Όταν λοιπόν ο Πετρόπουλος μας λέει «Το θέμα είναι δύο άνθρωποι να μοιραστούν μια γουλιά καφέ, ένα γλυκό τριαντάφυλλο να σταματήσει δύο λεπτά τον χρόνο, δυο πασχαλίτσες να προσγειωθούν στο πέτο σου, ένα μικρό σπουργίτι να τσιμπολογήσει ψίχουλα αγάπης,» μας ανυψώνει στο καθολικό, στην ομορφιά του μοιράσματος, στην αγάπη στον ίδιο τον άνθρωπο. Γιατί το είπαμε. Η ποίηση του Θοδωρή μας ανυψώνει, είναι ποίηση με λυρικό κι εξομολογητικό στοιχείο, μας τέρπει και τον ευχαριστούμε για τα συναισθήματα που μας προκαλεί η συλλογή του. Του ευχόμαστε να συνεχίσει να γράφει και να ‘ναι καλοτάξιδο το βιβλίο του.
