Ένας Ιρλανδός Πιλότος Προβλέπει το Θάνατό του
Ότι το πεπρωμένο μου θα συναντήσω είναι γνωστό
Κάπου στα σύννεφα ψηλά στον ουρανό.
Αυτούς που πολεμώ δεν τους μισώ,
Αυτούς που φρουρώ δεν αγαπώ.
Το Κιλτάρταν Κρος είναι η πατρίδα μου,
Και συμπατριώτες μου του Κιλτάρταν οι φτωχοί,
Το όποιο τέλος μου δεν μπορεί να τους στεναχωρήσει
Μα ούτε και να τους χαροποιήσει.
Ούτε νόμος, ούτε καθήκον με διέταξαν να πολεμήσω,
Ούτε δημόσια πρόσωπα, ούτε του πλήθους η επευφημία,
Μια επιθυμία μοναχική, μια γοητεία
Με ώθησε στων αιθέρων τη φοβερή την τρικυμία.
Τα ζύγισα όλα, στη μνήμη μου ξαναήρθαν,
Τα χρόνια τα επόμενα φαίνονται ματαιοπονία,
Ματαιοπονία και τα χρόνια που παρήλθαν,
Αυτή η ζωή μ’ αυτόν το θάνατο θα βρει ισορροπία.
Αφορά τον ταγματάρχη Robert Gregory ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου και διαπραγματεύεται το δίλημμα των Ιρλανδών στρατιωτικών που πολεμούσαν με τις Βρετανικές δυνάμεις ενώ παράλληλα αγωνίζονταν για την ανεξαρτησία τους.
Η Δευτέρα Παρουσία
Γύρω-γύρω το γεράκι μες στην έλικα που ξεδιπλώνει
Τον γερακάρη να υπακούσει αδυνατεί,
Όλα καταρρέουν και το κέντρο ν’ αντέξει δε μπορεί,
Αναρχία απόλυτη ξεχύνεται στον κόσμο,
Η πλημμυρίδα ξεχύνεται απ’ το αίμα θολωμένη
Και παντού η τελετή της αθωότητας καταπνιγμένη.
Οι καλοί υπολείπονται σε σιγουριά
Στους κακούς το πάθος κι η ένταση είναι φανερά.
Σίγουρα κάποια αποκάλυψη ζυγώνει,
Σίγουρα η Δευτέρα Παρουσία ζυγώνει.
Η Δευτέρα Παρουσία! Και μονομιάς το βλέμμα μου παιδεύει
Μια πελώρια εικόνα απ’ το Πνεύμα του Κόσμου γεννημένη.
Μια μορφή με σώμα λιονταριού και το κεφάλι ανθρώπου,
Με βλέμμα κενό κι ανελέητο όπως το φως του ήλιου,
Σαλεύει τις λαγόνες της αργά κάπου στις άμμους της ερήμου,
Κι ολόγυρά της οι σκιές ριγούν των οργισμένων πουλιών της ερήμου.
Η σκοτεινιά πέφτει πάλι. Αλλά τώρα γνωρίζω
Ότι δυο χιλιάδες χρόνια ύπνου χωρίς συνείδηση
Εφιάλτης γινήκανε με βία από μια κούνια βρεφική.
Και ποιο τραχύ αγρίμι, που η ώρα του έφτασε επιτέλους,
Σέρνεται στη Βηθλεέμ να γεννηθεί;
