Loading...
ΠοίησηΠρώτη Ύλη

Παυλίνα Παμπούδη: Νυχτολόγιο XXVII

Είμαι πολύ καιρό εδώ; Ή μόλις ήρθα;

Κρύπτη, κουτί του Στρέντιγκερ ή σώμα;

Άγνωστο περιβάλλον

Αδιάγνωστο, αγνώριστο

Τι στρίμωγμα, μόλις χωράω, κορεσμένος χρόνος

Αυτά τα μπάζα ήταν τα εφόδια μου, αυτά τα χώματα ο κόσμος

Αυτά τα τρωκτικά, οι ενοχές

Οι άχρηστοι μηχανισμοί, αυτά που σκέφτηκα, αυτά που επινόησα

Οι πρόγονοι,  όλη αυτή η σκόνη ως το στήθος   

Σκόνη όλο αποτυπώματα  αρχέτυπων, να, διακρίνονται ακόμα  

Κοχλίας του αυτιού, ναυτίλος

Κύμα ημιτονοειδές , τροχίσκος, έλικας

Ίχνη συμβόλων ξεχασμένων, ρούνοι

Τα γράμματα μητέρες που μ’ ανάστησαν   

Τι παραμύθια, τι παραμυθία, να σταθώ

Άκρη σ’ ένα τυχαίο κόσμο, να απαριθμώ ονόματα

Γιατί;

Είμαι πολύ καιρό εδώ ή μόλις ήρθα

Συνεχίζω να σκέφτομαι

Απορροφητικό χαρτί ο ύπνος, ας ξυπνήσω πάλι –

One comment
  1. ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

    Μου άρεσε πολύ το ποίημα. Κι αν το συμπτύξουμε στους δυο πρώτους + δύο τελευταίους στίχους κρατάμε όλη την αγωνιακή του κατάσταση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.