Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίηση

Παυλίνα Παμπούδη: Ο Θάνατος  

Κι αυτό το κάτι γρατζουνά τον ύπνο μου

Τώρα που ξαφνικά όλα τα εννοώ

Και τ’ αντέχω.

 

(Αμέσως τότε, ξημερώνει.

Γίνονται σωροί στάχτης τα βουνά.

Ένας αναίτιος άνεμος σηκώνεται.)

 

Το θα του θανάτου

Θάλλει στο φως

Καθώς

Ένα Χι

Από ψυχή

Βήχει

Απαρηγόρητα.

 

(Από το ΑΥΤΟΣ ΕΓΩ, Τραμ, 1978)

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.