Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠεζογραφία

Άγγελος Ευθ.Αγγελόπουλος: ένα αφήγημα 

 ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΦΟΝΙΚΟΥ

   

Η Μαρία κρυφοκοίταζε τον πατέρα της που χάιδευε το όπλο. Το έβγαζε πολλές φορές από τη δερμάτινη θήκη του, το έκανε κομμάτια και μετά το συναρμολογούσε. Το καθάριζε με επιμέλεια, το ακουμπούσε σχολαστικά στο τραπέζι και το γυάλιζε με προσοχή κι αυτό άστραφτε σαν καινούργιο. 

   Ήταν ένα πιστόλι μάουζερ τσέπης, με γεμιστήρα στο κάτω μέρος της λαβής του. Το είχε φέρει ο πατέρας της Μαρίας από τον πόλεμο στη Μικρά Ασία και το έκρυβε χρόνια στο σπίτι του. Ήταν γι’ αυτόν ένα προσωπικό του αντικείμενο, ένα είδος κειμηλίου, που του θύμιζε τις δύσκολες μέρες που είχε περάσει.

   Το είχε πάρει λάφυρο από ένα σκοτωμένο Τούρκο αξιωματικό, σε μια μάχη κοντά στον Σαγγάριο ποταμό, το 1921. Το κουβάλησε με τα άλλα πράγματα στην επιστροφή στο χωριό του χωρίς να το αναφέρει σε κανέναν. Για χρόνια μετά το καμάρωνε χωρίς να το χρησιμοποιήσει ποτέ του. Του θύμιζε τα νιάτα του, εκείνα τα χρόνια που πολέμησε στην Μ. Ασία, χωρίς όμως να τον ενδιαφέρει η προηγούμενη ιστορία του όπλου. 

   Τι τον έκανε να το δείξει στον συγχωριανό του, τον Τέλη ; Κανείς δεν ξέρει πια, ούτε ο ίδιος είχε καταλάβει γιατί. Μπορεί και από ματαιοδοξία, ίσως για να κάνει επίδειξη. Μπορεί  να ήθελε να τον υπολογίζει και να τον φοβάται ο άλλος. Ωστόσο στο βάθος του μυαλού του να σκεφτόταν ότι κάποτε θα βρισκόταν στην ανάγκη και η πείνα θα τον έκανε να το αποχωριστεί πουλώντας το.

  Ο Τέλης ήταν ο πιο πλούσιος στο χωριό, ίσως και σ’ όλο τον κάμπο. Τον είχε υιοθετήσει ο θείος του, γιατί ο φυσικός του πατέρας χάθηκε στις αρχές του αιώνα μετανάστης στην Αμερική. Φήμες λέγαν ότι απέκτησε εκεί μια νέα οικογένεια.

   Τη δεκαετία του τριάντα πολλά ψιθυρίζονταν για τη σχέση του  Τέλη με τη θεία του. Αργότερα, στην κατοχή, λένε συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και μπλέχτηκε με τη μαύρη αγορά και το λαθρεμπόριο.

  Μετά ήρθε ο εμφύλιος και  τάχθηκε ανοιχτά με τον αντικομμουνιστικό «αγώνα». Πήγε τότε, τα χρόνια της λευκής τρομοκρατίας ένα βράδυ  και βρήκε τον Νίκο, τον πατέρα της Μαρίας, στο σπίτι του και του ζήτησε επιτακτικά το όπλο. «Δώσε μου το, του είπε, γιατί αλλιώς θα έχεις κακά ξεμπερδέματα».

   Κι αυτός με πόνο ψυχής και φόβο του το έδωσε χωρίς να τολμήσει να ζητήσει κάποια αποζημίωση. Πώς αισθάνθηκε τότε! Σαν να του πήραν ένα κομμάτι από την προηγούμενη ζωή του! Αλλά δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν τόλμησε, δεν έβγαλε τσιμουδιά.

   Οι δυο τους γνωρίζονταν από μικρά παιδιά, μα ο άλλος δεν πολέμησε στην Μ. Ασία και δεν είχε ποτέ δουλέψει σκληρά στα χωράφια για να ζήσει την οικογένειά του.  Χωρίς να το συζητούν ξέραν μεταξύ τους καλά ότι στο βάθος ήταν πολιτικά αντίπαλοι.  

     Για το Νίκο όλοι ξέρανε στο χωριό ότι είχε συμπάθεια στην κατοχή στο ΕΑΜ μα δεν εκδηλωνόταν δραστήρια. Περίμενε χρόνια πολλά να ομαλοποιηθεί κάπως η κατάσταση για να  ξαναζητήσει το όπλο του, να το κάνει πάλι δικό του με κάποιο τρόπο.

    Πέρασε ο καιρός. Είχε τελειώσει πια ο εμφύλιος και τα πράγματα είχαν ηρεμήσει στο χωριό. Δεν ήξερε τι είχε μεσολαβήσει και δεν ήταν σίγουρος πια ότι με την ίδια λαχτάρα, όπως παλιά, θα το έσφιγγε στα χέρια του.

   Έφτασε πολλές φορές ως την άκρη της πλατείας, που εκεί κοντά ήταν το διώροφο σπίτι και το καφενείο του Τέλη. Είχε σκεφτεί όλες τις πιθανές εκδοχές και τα επιχειρήματα που θα χρησιμοποιούσε για να ζητήσει την επιστροφή του όπλου του. Θα πλήρωνε ακόμη, αν χρειαζόταν, για να αποφύγει τον καυγά, αλλά δίσταζε και κάτι τον εμπόδιζε στην οριστική του διεκδίκηση.

   Ένα πρωί που το ημερολόγιο έγραφε 26/6/1964 κι αυτός έδειχνε να το έχει αποφασίσει οριστικά, σαν έφτασε στη μικρή πλατεία του χωριού, τότε ήταν που  έμαθε το γεγονός.

   Την άλλη μέρα το έγραψαν, στα πρωτοσέλιδα, οι αθηναϊκές εφημερίδες. «Έγκλημα στον κάμπο: Τραγωδία στην μικρή κοινότητα. Πατέρας σκότωσε τις δυο κόρες του και τη γυναίκα του, για λόγους τιμής και μετά αυτοκτόνησε».

    Οι φωτογραφίες έδειχναν τα πτώματα σε μια λίμνη αίματος πάνω στο ξύλινο πάτωμα και σε μια άκρη πεσμένο το όπλο του φονικού. Ήταν ο Τέλης, οι κόρες κι η γυναίκα του. Και το πιστόλι ήταν αυτό που παλιότερα είχε γίνει  λεία με  ληστρική αρπαγή.

   «Τέτοια όμορφα κορίτσια, σαν τα κρύα νερά, τα πιο όμορφα του χωριού και να πεθάνουν από το χέρι του πατέρα τους!» έλεγε η Μαρία με άσπρα μαλλιά πια στη συγγένισσά της Σοφία, θυμούμενη τις σκοτωμένες συνομήλικές της κοπέλες, με θλίψη, πολλά χρόνια αργότερα.

   Κι ύστερα σκεφτόταν τον δικό της πατέρα με την ίδια απορία. Γιατί κουβάλησε από τόσο μακριά ένα πιστόλι; Αναρωτιόταν ποιά ήταν εκείνη η δύναμη  που τον έσπρωξε να το πάρει μαζί του, ως την άλλη άκρη του κόσμου, στο  χωριό του και στο τέλος να γίνει το μοιραίο όπλο αυτού του αποτρόπαιου φονικού….

                                                                        

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.