Loading...
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΠοίηση

Ασημίνα Ξηρόγιαννη: ένα ποίημα

 ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

 

Μυρίζει θυμάρι και λιβάνι.

Κανένας δεν κλαίει. Σιωπή.

Κανένας δεν κινείται.

Όλοι μετέωροι ανάμεσα σε ό,τι ζουν και σε ό,τι ελπίζουν.

Τα κυπαρίσσια  τραγουδάνε  τη δύση

Τα μνήματα λευκά καράβια

στη θάλασσα της ανυπαρξίας.

Αξιοζήλευτοι όσοι έχουν πίστη 

ότι οι νεκροί κάποτε επιστρέφουν 

με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Δεν είναι λίγο. Μπορούν να κοιμούνται τα βράδια.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.