Loading...
ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣΠρωτοσέλιδοΦωνή βοώντος

Δημήτρης Γαβαλάς: Μια Άποψη για την Κρίση της Ευρωπαϊκής Ανθρωπότητας

Στον σύγχρονο κόσμο, η άποψη ότι όλα εξηγούνται από τις  θετικές Επιστήμες και τα Μαθηματικά θεωρείται προφανής. Αυτή όμως η τάση για αναζήτηση της αλήθειας μέσω της λογικής ξεκινάει από τον Πλάτωνα. Να σημειωθεί βέβαια ότι σήμερα πρόκειται κυρίως για την ‘προτασιακή αλήθεια’ και όχι για κάτι άλλο. 

 Μελετώντας την Πολιτεία του Πλάτωνα (βιβλίο 2ο, 377-378), διαπιστώνουμε ότι αυτός αναφέρεται σε μυθοποιούς, οι οποίοι χρειάζονται επίβλεψη, σε ψεύδη που λέει ο Ησίοδος και ο Όμηρος και οι άλλοι ποιητές και στον κίνδυνο που διατρέχουν οι νέοι όταν τους ακούνε και, τέλος, στο τι οφείλουν να γνωρίζουν οι τελευταίοι γι’ αυτούς τους μύθους. Συνεπώς, οι μυθοποιοί και ποιητές είναι επικίνδυνοι για τους νέους και την πολιτεία γενικότερα, γιατί διδάσκουν μύθο και όχι λόγο –άποψη που αναπαράγει την αντίστοιχη του Ηράκλειτου. Έτσι, ο μύθος των μυθοποιών και ποιητών δεν παρέχει αξιόπιστη γνώση και είναι εχθρός της αλήθειας. Αντίδοτο σε αυτά είναι ο λόγος και η λογική και η γνώση των Μαθηματικών με την αφαίρεση και γενίκευση που παρέχουν. Σε αυτό το πεδίο, μυθοποιοί και ποιητές δεν έχουν θέση και πρέπει να εξορισθούν.

Εξάλλου, στον Φαίδρο (253-254), ο Πλάτων λέει ότι η ψυχή αποτελείται από τρία μέρη: Λογιστικό, Θυμοειδές και Επιθυμητικό. Το Λογιστικό αφορά στις λογικές λειτουργίες, το Θυμοειδές στις συναισθηματικές και το Επιθυμητικό στις επιθυμίες.
Η τριχοτόμηση αυτή της ψυχής παρουσιάζεται ως άρμα που το σύρουν δυο άλογα και το διευθύνει ο ηνίοχος, που είναι το Λογιστικό, ο λογικός νους. Τα δυο άλογα είναι το Θυμοειδές και το Επιθυμητικό. Αυτό το σύμπλεγμα είναι ενιαίο και αδιαίρετο και εναπόκειται στον ηνίοχο να κατευθύνει τα άλογα, έτσι ώστε να υπάρχει αρμονία.
Ο ρασιοναλιστικός Νους άρχει, το Θυμοειδές υπακούει και συνοδοιπορεί με τον Νου, ώστε να μπορεί να δαμάσει το Επιθυμητικό. Χρειάζεται συλλειτουργία ώστε η ψυχή να βρίσκεται σε αρμονία. Ως συνέπεια όλων αυτών θεωρείται ότι υφίσταται δυϊσμός λογικής και συναισθήματος˙ λογική και συναίσθημα είναι αντίθετες λειτουργίες. Το συναίσθημα είναι κατώτερη λειτουργία, μη έλλογη, και πρέπει να ελέγχεται από τη λογική.

 Στα νεότερα χρόνια, η άποψη ότι Επιστήμη και Τέχνη αποτελούν ξένα σύνολα, θεμελιώνεται στον καρτεσιανό δυϊσμό μεταξύ λογικής σκέψης και συναισθήματος, όπου η πρώτη εκλαμβάνεται θετικά, ενώ το δεύτερο αρνητικά. Το πλαίσιο αυτής της άποψης είναι η διαρκής επιστημονική-τεχνολογική πρόοδος, αποτέλεσμα της μεταφυσικής θεοποίησης του Ορθού Λόγου, που κυριαρχεί από τον λεγόμενο Αιώνα της Λογικής, 17ο αιώνα, μέχρι σήμερα.

 Στον 20ο αιώνα, σύμφωνα με τον Husserl, υπαίτιος της κρίσης του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι οι μαθηματικοποιημένες θετικές Επιστήμες και ο τρόπος με τον οποίο θεωρούν τον εαυτό τους και τη μέθοδό τους. Οι θετικές Επιστήμες συμβάλλουν στη μαθηματικοποίηση της φύσης, μετατρέποντάς την από αντικείμενο άμεσης εμπειρίας στο εσωτερικό ενός κόσμου-της-ζωής σε ιδεατό μαθηματικό μόρφωμα, και θεωρούν ότι αυτή η μαθηματικοποίηση είναι επαρκώς θεμελιωμένη στον εαυτό της. Το αποτέλεσμα είναι ο κατακερματισμός του κοσμοειδώλου του ευρωπαίου ανθρώπου με καταστροφικές συνέπειες.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.