Ο μονόλογος της ερχομένης

Ανήκω στα φυτά

της οικογένειας των εβενοειδών…

Ουδέποτε εξαγνίζομαι

μονάχα αποξεχνιέμαι

σκοντάφτω πριν φανερωθώ

και στη σκηνή

διά θαλάσσης ανεβαίνω.

Ανέγγιχτη και τρυφερή

ανεξιλέωτη και παγωμένη

σκορπάω ίχνη με γραφές

που δεν μιλιούνται πια

κυλώ μέσα στις φλέβες μου

τη βραδινή πομπή των διαμελισμένων

κι αφήνω αδικαίωτη τη σάρκα

να ραγίζει.

Απ’ τον καιρό που ειπώθηκε η έρημος

ακέραιη εκπλήρωσα

την καθ’ ημέραν θλίψη

τη μεταμφίεσα σε μουσική

τραύλισμα που μ’ αγρίευε

και μ’ έσωζε συγχρόνως…

Α, η άχαρη δωρεά της ομορφιάς

κι η άνιση πληρωμή της

εικονοστάσι αδειανό

απ’ τ’ αναθήματά του

τρομαχτικό εξαπτέρυγο

που αυτοπυρπολείται…

Ωστόσο αντιστάθηκα.

Με χίλιους τρόπους άντεξα

την όποια εκπαίδευσή μου

ως και λευκή σημαία κούνησα

για να πειστούν ότι εγκαταλείπω.

– Μη μ’ αγκαλιάζεις

άφησέ με χιονισμένη

άσε με να συντηρηθώ

μέσα στην τέλεια ψύξη

να συνεχίσω αγόγγυστα να ζω

με ακίδες μες στο αίμα…

Μα τώρα που κάτι άστραψε

μέσα στη μαύρη οθόνη

πώς θα διέλθω διάφανη

τέτοιον αποκλεισμό;

Πώς θα επιστρέψω τελικά

το ακριβές σκοτάδι;

Έχω διαγραφεί

– να φανταστείς –

κι απ’ τους αγνοημένους…

Επείγει η επάνοδος!

Το έργο που δεν έπαιξα

αιφνίδια κατεβαίνει…

(από το ΑΦΟΡΕΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ, Κέδρος 2017)