Σα βλέπω στις λεμονιές
το ευωδιαστό χρυσάφι της φύσης,
αναλογίζομαι τη σοφία σου, Σύμπαν.
Ανθοί μοσχομυριστοί, ελκυστοί για αρχή,
έπεται ο χρυσός καρπός
με τη ζουμερή γεωμετρία,
που εντέχνως κουβαλά το όξος,
αλά μπρατσέτα παρέα με
το ακάνθινο στέμμα στο κλαδί
για παν ενδεχόμενο.
Σαν τα ανθρώπινα,
καλοσύνη και κακοκαιριά
τη σκυτάλη παραδίδουν αενάως
η μία στην άλλη.
Γι αυτό…
σαν είσαι νικητής, μήτε με έπαρση
τη νίκη σου να απολαμβάνεις,
κι αν νικηθείς,
μηδέ να οδύρεσαι στα μαύρα σου σκοτάδια.
Που πα να πει, για τα καλά να χαίρεσαι,
για τ’ άσχημα λυπήσου, μα με μέτρο.
Μάθε ότι η εναλλαγή των δίπολων
είναι ο ρυθμός του κόσμου,
δηλώνει ο Αρχίλοχος*.
Και αιχμή λόγχης και ελπίς ανέσπερος.
….
