Και τι να κάνεις,
δόλιε ποιητή,
τώρα που τα δελφίνια καλπάζουν
και τα θηρία κολυμπούν.
Το σώμα σου,
ασπαίροντα σπαράγματα,
το φασματοσκοπούν
και το εκδίδουν.
Κι εσύ, φαρμάκι
κι ωνητή παλικαριά,
εναποθέτεις,
κρύσταλλα αιχμηρά,
στα χέρια των θεών
τα θραύσματά σου,
που ανήμποροι και ματωμένοι
καταριούνται.
Τώρα
που οι πόλεις βομβαρδίζονται,
πώς να σωθείς
πετώντας την ασπίδα.
