Δεν ήμασταν ποτέ δύο.

Ήμασταν δύο σώματα, ναι.
Δύο βλέμματα που συναντήθηκαν σε έναν κοινό χώρο.
Δύο βιογραφίες που θα μπορούσαν να ειπωθούν χωριστά.

Αλλά αυτό που συνέβη
δεν ανήκε σε κανέναν από τους δύο.

Συνέβη ανάμεσά μας.

Στην αρχή ήταν κάτι σχεδόν αμελητέο.
Όχι το βλέμμα σου, ούτε η λέξη μου.
Αλλά η μικρή καθυστέρηση πριν από αυτά.

Εκείνο το απειροελάχιστο ρήγμα
όπου κανείς μας δεν είχε ακόμη αποφασίσει
ποιος είναι για τον άλλον.

Εκεί γεννήθηκε το μεταξύ.

Όχι ως απόσταση,
αλλά ως πεδίο.

Δεν σε γνώρισα ποτέ πλήρως.
Ούτε εσύ εμένα.

Αλλά υπήρξε μια στιγμή
όπου η πιθανότητα όλων των εκδοχών μας
συνυπήρξε ταυτόχρονα.

Ήσουν εκείνη που θα έμενε.
Ήσουν εκείνη που θα έφευγε.
Ήσουν εκείνη που δεν θα τολμούσε.
Ήσουν εκείνη που θα με διέλυε.

Και εγώ, αντίστοιχα,
ήμουν όλα όσα δεν πρόλαβες να δεις.

Δεν επιλέξαμε.
Δεν κατέρρευσε τίποτα.

Μείναμε για λίγο
σε μια κατάσταση καθαρής δυνατότητας.

Το μεταξύ μάς κράτησε.

Όχι με δύναμη,
αλλά με ευθυγράμμιση.

Σαν δύο τόνοι που δεν συγχωνεύονται,
αλλά πάλλονται στον ίδιο αέρα.

Σαν δύο σώματα που δεν αγγίζονται,
αλλά μοιράζονται το ίδιο ηλεκτρικό φορτίο σιωπής.

Κάποιοι θα πουν ότι δεν έγινε τίποτα.

Και έχουν δίκιο, αν μετράς γεγονότα.

Δεν υπήρξε αρχή,
δεν υπήρξε κορύφωση,
δεν υπήρξε τέλος.

Υπήρξε μόνο μια μετατόπιση.

Μια ανεπαίσθητη αλλαγή στη γεωμετρία του κόσμου
που δεν καταγράφεται πουθενά
παρά μόνο μέσα σε εκείνους που την ένιωσαν.

Όταν έφυγες,
δεν έφυγες μόνη.

Πήρες μαζί σου ένα μέρος του μεταξύ.

Όχι ως ανάμνηση,
αλλά ως συνέχεια.

Και αυτό που έμεινε σε μένα
δεν είσαι εσύ.

Είναι η δυνατότητα που άνοιξες.

Από τότε,
σε κάθε νέα συνάντηση,
δεν ψάχνω πρόσωπα.

Ψάχνω εκείνη τη μικρή καθυστέρηση.

Το ρήγμα πριν από τη λέξη.
Το άνοιγμα πριν από την αφή.

Εκεί όπου ο κόσμος δεν έχει ακόμη αποφασίσει
τι σημαίνει να συναντιόμαστε.

Ίσως τελικά αυτό να είναι ο έρωτας.

Όχι δύο άνθρωποι.
Ούτε καν η σχέση τους.

Αλλά το πεδίο που δημιουργείται
όταν για μια στιγμή
κανείς δεν είναι ακόμη αυτό που νομίζει.

Και όλα
είναι ακόμη δυνατά.