Δεν ήμασταν ποτέ δύο. Ήμασταν δύο σώματα, ναι. Δύο βλέμματα που συναντήθηκαν σε έναν κοινό χώρο. Δύο βιογραφίες που θα μπορούσαν να ειπωθούν χωριστά. Αλλά αυτό που συνέβη δεν ανήκε…
Το ερώτημα της «ανάστασης» στην εποχή της ΑΙ Τι σημαίνει να επιστρέφει κάποιος που έχει φύγει; Όχι στη μνήμη, όχι στο όνειρο, αλλά μέσα από μια οθόνη που απαντά. Η…
(ένα ποιητικο-φιλοσοφικό κείμενο για τη γραφή στην εποχή της ΑΙ) Δεν φοβάμαι τη μηχανή. Φοβάμαι τη στιγμή που η σκέψη παύει να αντιστέκεται. Την άκουσα μια νύχτα να αναπνέει μέσα…
Προλογικό Σημείωμα – Περί γλωσσικής συνέχειας Δεν γνωρίζω το όνομά του. Γνωρίζω όμως τη γλώσσα του. Και η γλώσσα του, με τρόπο παράξενο και υπόγειο, με γνωρίζει κι εμένα.…
Προοίμιο Υπάρχουν εικόνες που δεν μιλούν πρώτη φορά όταν τις βλέπεις. Μιλούν όταν σταθείς λίγο παραπάνω, όταν αντέξεις τη σιωπή τους. Το βλέμμα -αυτό το τόσο ανθρώπινο, τόσο εύθραυστο εργαλείο-…
ΠΕΡΙΛΗΨΗ Στο παρόν κείμενο διερευνούμε το βουνό ως τόπο γραφής, μνήμης και κατοίκησης. Η λογοτεχνία, από τον Παπαδιαμάντη έως τον Βαλτινό, συναντά την αρχιτεκτονική των πετρωμάτων, των καλυβιών, των μονοπατιών…
Metazoë Σημείωμα για τις αθόρυβες συνέχειες του ανθρώπου Δεν υπάρχει “μετά”. Υπάρχει μόνο ένα απαλό ξεχείλισμα του πριν, ένα μικρό κύμα που δεν κουράστηκε να επιστρέφει. Ο άνθρωπος δεν…
Η αλήθεια μετά την εξιδανίκευση Υπάρχουν συγγραφείς που προστατεύουν τα παλιά κείμενά τους σαν μωρά. Και υπάρχουν συγγραφείς που τα αντιμετωπίζουν σαν ενήλικες: τους λένε την αλήθεια κατάματα, ακόμη κι…
Μηδέν, το μετα-ποίημα Πριν το πρώτο βλέμμα, πριν το πρώτο άγγιγμα, ήταν το μηδέν. Η κοιλότητα που γέννησε το σχήμα, το άηχο κάλεσμα που κράτησε τον χρόνο ακίνητο. Μηδέν: ο…
“Η συντροφιά των Τέλειων Αριθμών και των Ατελέσφορων Ανθρώπων” [1] Συνήθως, όταν διαβάζω λογοτεχνία, περιμένω να με συγκινήσει. Όταν διαβάζω ένα μαθηματικό κείμενο, περιμένω να με διεγείρει διανοητικά. Όταν όμως…
