Περί ύψους
Όταν πλήρωσα και ετοιμαζόμουν να φύγω από το σουπερμάρκετ- αρκετά, είχα γεμίσει το καρότσι ως επάνω – γύρισα τρέχοντας να αναζητήσω το βούτυρο, γραμμένο στο χαρτάκι μου και το είχα ξεχάσει, ψώνιζα βλέπεις πάντα βάσει σχεδίου. Μπήκα στον σωστό διάδρομο κι άρχισα να περιεργάζομαι τα βούτυρα. Υπήρχε χαμηλά μια σειρά που την αντιπαρήλθα γρήγορα κι ανέβασα τα μάτια μου κατά πάνω, ωπ, το βρήκα. Ήταν ένα κεφάλι ψηλότερα από μένα και κάποιες προσπάθειες που έκανα να σπρώξω προς το μέρος μου το επίμαχο προϊόν, έπεσαν στο κενό, αλλά το βούτυρο αντιστεκόταν. Απλώς δεν ήμουν στο ύψος των περιστάσεων και τότε ήταν που στράφηκα να ζητήσω βοήθεια από έναν ψηλό νεαρό που πέρασε δίπλα μου σφυρίζοντας, φορτωμένος πεντέξι μεγάλες συσκευασίες αυγών και ενός κακού μύρια έπονται.
bullying
Το ανεξέλεγκτο bullying από μαθητές και ο θάνατός της εκπαιδευτικού, το μήνυμα της βίας που διαπέρασε με οξύτητα την κοινωνία ολόκληρη, πόσο το εισέπραξε κι εκείνη σαν μια ανάμνηση πικρή κάποιων αρχαίων ημερών της, όταν ήταν αυτό που λέμε εν ενεργεία καθηγήτρια κι αυτή, τη μέρα εκείνη που η τάξη ήταν ανάστατη στο Γ1, τα παιδιά σφύριζαν , φώναζαν και γελούσαν δυνατά, αρνούνταν να γράψουν εκείνο το τεστ που τους ζήτησε κι ας μην ήταν στο πρόγραμμα, έκαναν φασαρία, κανείς να μη γράψει, όλοι έξω, αλλά κάποιοι δεν έβγαιναν και η λύση ήταν έτσι, με ουρλιαχτά να ροκανίσουν το χρόνο, κανείς να μη δώσει γραφτό, παρ’ όλο που εκείνη αγωνιζόταν με λόγια, με επιχειρήματα, με φωνές στο τέλος, να τους βάλει μπρος στις ευθύνες τους, τίποτα, ώσπου άνοιξε η πόρτα και φάνηκε ακουμπώντας προκλητικά στον παραστάτη εκείνος ο ωραιοπαθής συνάδερφος των θετικών επιστημών που έστελνε στο κενό του τις μαθήτριες να του φέρουν επάνω τον καφέ , και της απευθύνθηκε με τόση συγκατάβαση, τι θα γίνει, θα τους άφηναν να κάνουν το μάθημά τους δίπλα, μα τόσο λίγο ικανή ήταν να «κρατήσει» την τάξη..
