Αποκαϊδια το ποίημα που γεννήθηκε

απ΄τις τρύπες του διάτρητου ουρανού.

Λύκοι σεληνιάζονται πεινασμένοι

το ξεφτισμένο στο χρόνο φόρεμα

της ανέραστης κόρης ξεσχίζουν

Το λευκό γάλα της βυζαίνουν.

Ένα ποδήλατο πετάει αλαφιασμένο

Με μελανά φτερά δίχως φρένα.

Εκείνη κάτω απ΄το φύλλωμα

της προδομένης Φιλύρας

με νεογέννητους στίχους νανουρίζει

τον γλυκό ανθό της αγάπης της.

Αριστούλα Δάλλη