ΠΡΙΝ ΠΕΣΟΥΝ ΤΑ ΦΥΛΛΑ
Έφυγαν όλοι. Αντίο στερνό,
η κίτρινη φυλλωσιά στο παραθύρι,
μου έμεινε μόνο αυτό
του φθινοπώρου στο σπίτι η γύρη.
Σαν κρύα βελόνα ακούμπησε η καλοκαιρία
από το χέρι της σιωπής το μουδιασμένο.
Χάθηκε άφαντη πίσω απ’ τα βιβλία
πίσω απ’ τον σοβά, σε ποντικί βαμμένο.
Αν μετρηθούμε, δεν μ ’ακουμπάει
ούτε του παραθύρου η φωτιά.
Αλήθεια, πετραδάκια ακόμα σκορπάει
του τακουνιού της η πατημασιά.
Εκεί, στη γαλήνη της ανησυχίας
έξω απ’ το σπίτι και την ύπαρξη μου,
στα κίτρινα, στα μπλε, στα κόκκινα – τι
την θέλει την μνήμη; Τι την χρειάζεται την θύμησή μου;
1929
Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ
Άνεμος λήθης φυσάει πάνω μου
με λησμονιά κι αργή μακαριότητα.
Πού να πάω με τέτοια βουβή
-με τέτοια τυφλή, άκαρπη ύπαρξη;
Απόκαμε ο νεκρικός γρανίτης.
Παγώνει πάνω απ’ το νερό το σκοτεινό.
Ήρθε η ώρα φίλε μου. Θλιμμένη η πόλη κοιμάται,
αδειάζουν η νύχτα και οι δρόμοι.
Και- όπως τότε αστράφτει γαλανός,
ο διάφανος πάγος. Γενάρης και προσμονή.
Και πάνω απ’ τον άγρυπνο, ήρεμο Νέβα,
του αστεριού σου η λάμψη η μακρινή.
1926
Ο Αρσένι Ταρκόφσκι, (1907-1989), πατέρας του γνωστού σκηνοθέτη Αντρέι Ταρκόφσκι, ήταν Σοβιετικός ποιητής και μεταφραστής. Η εποχή του, εποχή των Σταλινικών διώξεων, ήταν πολύ δύσκολη για τους ποιητές και ο ίδιος, αν και δεν εκδιώχθηκε, επέλεξε την σιωπή. Εξέδωσε στίχους του για πρώτη φορά το 1962, σε ηλικία 55 ετών. Γεννήθηκε σε μια πολιτειούλα της Ουκρανίας, αλλά έζησε τα περισσότερα χρόνια του στην Μόσχα και το Περεντέλκινο, όπου είναι θαμμένος. Πίστευε στην μεγάλη αξία της ανθρώπινης ζωής και είχε την άποψη ότι το κακό, στο τέλος δεν μένει ατιμώρητο. Ο γιος του έλεγε χαρακτηριστικά, ότι στην ποίησή του το σπουδαιότερο ήταν η εσωτερική θεώρηση της πνευματικής ζωής. Στις ταινίες του Αντρέι Ταρκόφσκι, οι ήρωες συχνά απάγγειλαν στίχους του πατέρα του Αρσένι.
Τον ονόμασαν «Τελευταίο ποιητή του συμβολισμού». Παρ’ όλα αυτά , σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, η ποίησή του ξεπέρασε την εποχή του. Σε αυτήν , συνυπάρχουν η κλασική ρωσική ποίηση του 19ου αιώνα και ο μοντερνισμός του 20ου.
