ΣΑΦΑΡΙ
Μόνο μία ευχή και μία έκρηξη.
Ένα ηλιοβασίλεμα στην Άνω Πόλη
μ’ ένα ζευγάρι ολοκαίνουρια τακούνια
μόνο στο χέρι φορεμένα
δεν είναι οι ανηφόρες για ερωτοχτυπημένους.
Γουλιά γουλιά το αχνιστό σαλέπι
κι έρχεται η ώρα της απαγγελίας.
Ρίτσος, Καββαδίας ή μήπως Λειβαδίτης;
Ποιος να ’ξερε πως τα δίχτυα και τα αφιλόξενα ταξίδια τους
θα γίνονταν μέρος της προσωπικής μας συλλογής.
Υπάρχει ένας ράφτης στα σκαλιά
πίσω απ’ τον Προφήτη Ηλία
που καρφιτσώνει σε αδέσποτα πατρόν
ποιητικά αποσπάσματα
κι απομεινάρια από καρδιές.
«Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας»
«Τί νὰ τὰ κάνω τ᾿ ἄστρα ἀφοῦ λείπεις;»
«Λυπήσου εκείνους που δεν ονειρεύονται»…
Μ’ αυτά τα πολύτιμα ενδύματα
γίνεται και η μετανάστευση κυνήγι
σε μακρινές σαβάνες
σε ανεξερεύνητα ναυάγια και αφρούς.
Περιήγηση σε αμμόλοφους και κρυψώνες Βεδουίνων
σε σημεία υπερχείλισης των ποταμών.
Μια αναζήτηση για κρυμμένους καταρράκτες
μακριά απ’τη βαρβαρότητα και την πολυκοσμία.
Εκεί που τα πουλιά γυρεύουν τη γαλήνη.
Εκεί που η κλωστή του ράφτη αναδιπλώνεται
σε έμπνευση.
Μια τοπογραφία απρόσμενης αρμονίας.
Με θέα που κόβει την ανάσα.
Είναι το ηλιοβασίλεμα στην Άνω Πόλη.
Μια έκρηξη μεστής
Θεσσαλονίκης.
