Γιώργος Μεταξάς: Βρέχει στο Σαβαννακέτ *
Μονότονα απ' το πρωί η τροπική ψιλή βροχή γλυκά μου ψιθυρίζει ειν' η δική της εποχή με στάλες να ανθίζει. Μακριά μες στον ορίζοντα ο λασπωμένος ποταμός πλημμύρισε με λέξεις…
Μονότονα απ' το πρωί η τροπική ψιλή βροχή γλυκά μου ψιθυρίζει ειν' η δική της εποχή με στάλες να ανθίζει. Μακριά μες στον ορίζοντα ο λασπωμένος ποταμός πλημμύρισε με λέξεις…
ΨΥΧΕΣ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΕΣ Plain of Jars* Ανθίζουν πέτρινα πιθάρια μες στο γαλάζιο ουρανό μορφές στο χώμα σμιλεμένες που κρύβουν κάποιο μυστικό του θρύλου σκοτεινές εκφράσεις συνήθειες…
ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ Ταίστε τα γατόψαρα ελευθερώστε τα πουλιά για την καλή την τύχη ανάψτε ένα θυμίαμα πείτε μια προσευχή, κι όσοι σας ζώνουν σαν θηλιά της κοινωνίας τοίχοι αυτοστιγμεί…
Ιβίσκοι, κάκτοι, φοινικιές γεράνια, πικροδάφνες με χρώματα στολίζουνε τις όχθες του Μεκόνγκ κίτρινα ηλιοτρόπια θυμίζουν του Βαν Γκονγκ το πονεμένο πέρασμα που στέφθηκε με δάφνες. Ο ποταμός είναι πλωτός ελπίδες…
ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΗΣ ΠΝΟΜ ΠΕΝΧ Ξυπόλυτοι με το λιτό πορτοκαλί ένδυμά τους τα ξακουστά Ανάκτορα με σεβασμό διασχίζουν, μέσα στο πλήθος χάνονται μα όμως ξεχωρίζουν δίπλα στις όχθες του Μεκόνγκ…
ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΣΤΗ ΜΠΑΓΙΟΝ* Η τροπική βροχή πάλι σιμώνει τα πέτρινα γλυπτά να ντύσει που με φροντίδα έχουν στολίσει των Χμερ οι περασμένοι χρόνοι. Κι εσύ ξοδεύεις τη ζωή σου…
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΖΩΓΡΑΦΟΣ Μίλτος Σαχτούρης Νέος σύχναζε στην Κυψέλη εκεί τον συναντούσανε συχνά, όταν καθότανε στου <<Φλόκα>> για να γράψει χρωματισμένα…
Συνάντηση στο Βασίλειο των Μουσώνων Βρέχει απαρηγόρητα * στον μακρινό το Νότο η Παταλούνγκ εχλώμιασε ο ήλιος όμως καίει οι φυλλωσιές ανθίζουνε στο χάραγμα το πρώτο στα πόδια του Ελέφαντα κρύβονται…
Στον Γιώργο Βιζυηνό Φάσμα φωτός κρυμμένες λέξεις θάνατος. Το αμάρτημα ο φονεύς αναλαμπές νυχτός ο λόγος σου φεγγοβολεί αθάνατος. Βραχύ θλιμμένο το ταξείδιον ποιήματα ανέσπερα η αύρα της ψυχής…
Πυγολαμπίδες στο Σπίτι των Πνευμάτων δεν είμαι μόνος β' Ψιχάλες πέφτουν ο μυγοχάφτης πετά χάνεται στο κλονγκ …
Και όμως ξαφνικά συχνά μου έρχεται στο νου εδώ στην όμορφη Πατάγια * μεσ ' στη φρενίτιδα της…
ΤΡΙΓΥΡΝΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΒΑΛΤΙΜΟΡΗ Ένα γκρίζο λιωμένο κασκέτο φορούσες κι ένα σακάκι τσόχινο παλιάς κοπής με βλέμμα ανήσυχο διέσχιζες τον κόσμο της σιωπής τα βρόμικα πλακόστρωτα της πόλης π' αγαπούσες. Τριγύρω…