Λίζα Διονυσιάδου: ΠΕΡΙ ΤΕΛΟΥΣ, τελείας και άνω τελείας.

Αυτές τις μέρες ασχολούμαι με την μετάφραση ενός μυθιστορήματος, του μεγάλου, αλλά, όχι και τόσο διαβασμένου στη χώρα μας, Ρώσου συγγραφέα, Λεονίντ Αντρέγιεφ, με τίτλο ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ. Μπαίνοντας…

0 Comments

Λεονίντ Αντρέγιεφ: Το Ημερολόγιο του Σατανά (Απόσπ.). Μτφρ.: Λίζα Διονυσιάδου

7 Φεβρουαρίου1914                                                   Ρώμη, ξενοδοχείο «Διεθνές»    Εξοργίζομαι κάθε φορά, όταν αναγκάζομαι να παίρνω την βέργα του αστυνομικού και να επιβάλλω την τάξη μέσα στο κεφάλι Μου: Τα γεγονότα δεξιά!…

0 Comments

Γεωργία Κακουρού – Χρόνη: Νεκρώσιμος νόστος Ένας ήρωας γυρίζει στη γη του – Σαράντος Ζαραφωνίτης

Ο Ανδρέας Κάλβος (1792-1869) στην τελευταία στροφή του ποιήματός του «Ο φιλόπατρις» εκφράζει όχι μόνο την προσωπική του επιθυμία, αλλά και τη διαχρονική πεποίθηση του ελληνικού λαού ότι ο θάνατος…

0 Comments

Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης: Μια συνομιλία με τον Βάλτερ Πούχνερ

1)Ποια ήταν τα πρώτα σας διαβάσματα;   Φαινομενικά απλή ερώτηση, η απάντηση πιο περίπλοκη. Όχι παιδική λογοτεχνία. Ουσιαστικά δεν με ενδιέφερε. Μου φαινόταν κάπως ψεύτικη· στημένη. Άλλωστε η προσφορά παιδικού…

0 Comments

Κώστας Ξ. Γιαννόπουλος: Ανδρέας Καρκαβίτσας, ένας αντικειμενικός πεζογράφος

«Εάν κάποιος... με πειθανάγκαζε να διαλέξω αποκλειστικά μεταξύ Παπαδιαμάντη και Καρκαβίτσα, θα έστεκα ευλαβητικά μπροστά στον Παπαδιαμάντη, θα του φιλούσα το χέρι, και θα ψήφιζα τον Καρκαβίτσα». Κωστής Παλαμάς  …

0 Comments

Δημήτρης Γαβαλάς: Ο Σεφέρης για το ‘Άνθρωπος και Μηχανές” – και ο Μετα-ανθρωπισμός

«Το πρόβλημα που θέτει η εποχή του μηχανικού πολιτισμού που ζούμε: Ο άνθρωπος πολλαπλασίασε στο άπειρο τη δύναμή του με τις μηχανές, αλλά οι μηχανές τον ναρκώνουν και τον υποτάσσουν.…

0 Comments

Γιάννης Κολοκοτρώνης: Το καλάθι της νοικοκυράς από την Αθηνά Λατινοπούλου

Η τέχνη από τη φύση της είναι μια πολιτική πράξη. Δημιουργείται από πολίτες και απευθύνεται σε άλλους πολίτες, καθιστώντας την ένα ισχυρό μέσο επικοινωνίας, έκφρασης  και κριτικής. Η τρέχουσα ενότητα…

0 Comments

Έφη Φρυδά: Λεωνίδας Ντιλσιζιάν «Αρμένιοι και ελληνικό κράτος στον Ψυχρό Πόλεμο – Από τον «διωγμό» στην «αναγνώριση» (1945-1991) Εκείνα που δεν πρέπει να λέγονται. Μυστικά και ψέματα  

Πάντα έλεγα ότι η μητέρα μου ήταν μια γυναίκα σιωπηλή. Ήταν κάτι που θεωρούσα ότι είναι οικογενειακό χαρακτηριστικό, ένας ψυχισμός δίκοπο μαχαίρι. Μάλλον δύσκολος για ένα παιδί. Που γίνεται ο…

0 Comments

Κωνσταντίνος Μπούρας: «Ρίτα», μια δραματική κωμωδία για την ευθανασία (ζώων τε και ανθρώπων) στο Θέατρο Νέου Κόσμου.

Το ερώτημα που τίθεται (δίχως και να απαντάται – χάριν της πολιτικής ορθότητας, υποθέτω) είναι: «αγαπάμε περισσότερο τα ζώα συντροφιάς από τη μάννα μας;» (και τους δικούς ανθρώπους, εν γένει).…

0 Comments

Γιούλη Ζαχαρίου: Το Θηρίο  (The Beast) 2024. Σκηνοθεσία Bertrand Bonello

Μια ηθοποιός μπροστά σε μια πράσινη οθόνη – έναν απρόσωπο χωροχρόνο  – απειλείται από έναν αόρατο κίνδυνο, ένα ‘’θηρίο’’. Η φωνή του αθέατου σκηνοθέτη καθοδηγεί τις κινήσεις και τις αντιδράσεις…

0 Comments

Κωστής Καπελώνης:  – Απόψεις, κατόψεις, προσόψεις

Έργα του νου μας είμαστε, αλλά μπορεί και όχι. Πάνω σε ένα κληρονομικό υπόστρωμα, χτίζουμε με το νου μας, αυτό που γίναμε ως τώρα. Επί ενός δεδομένου οικοπέδου οικοδομούμε. Η…

0 Comments