Λογοτεχνικές πρώτες βοήθειες Ο άνεργος φιλόλογος της ιταλικής γλώσσας Βίντσε Κόρσο είναι ο κεντρικός ήρωας στα δύο τελευταία μυθιστορήματα του Φάμπιο Στάσι, ‘’ Η χαμένη αναγνώστρια’’ και ‘’Κάθε σύμπτωση έχει…
Πώς θα ήταν τα παιδικά παραμύθια αν ξέφευγαν από το παραδοσιακό δίπολο του καλού και του κακού; Αν το ηθικό και το ανήθικο ήταν πιο διφορούμενες έννοιες και αν οι…
Ένας ύμνος στην Θήρα. Να τι είναι η τελευταία ποιητική συλλογή του Ιάκωβου Θήρα Καραμολέγκου. Ένα τραγούδι -αδιάφορο αν είναι-πρωινό, μεσημεριανό ή βραδινό-, για τον τόπο που τον μεγάλωσε, τον…
IV Αυτό το βράδυ Εκτροχιάζονται οι διαδρομές Κουβάρια μπλέκονται Σ’ ακατανόητους προορισμούς Σε δάση άβατα μυθολογίας ξεχασμένης Σαν ενυδρεία θολά με ολογράμματα λύκων και αγριόχοιρων Αυτό το…
ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ Σου στέλνω το πρώτο και τελευταίο μου γράμμα, όχι για χαιρετισμό ούτε για στερνό αποχαιρετισμό, παρά για την αλήθευση εκείνου του μηνύματος που μας έστελνε η ζωή…
ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ (Απόκριση στο ‘Οι Νέες Εμπειρίες’ του Peter Handke) Πού και πότε κάτω από ποιες συνθήκες για πρώτη φορά έκανα τούτο ή το άλλο αναρωτιέσαι στις νέες…
ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ Είσαι μπροστά μου Δεν στηρίζομαι πάνω σου Δεν σε αγγίζω καθόλου, το βλέπεις και ναι, το ξέρω, χαίρεσαι! Σαν να 'σαι από ακριβό γυαλί, μη σπάσεις στο…
ΟΙ ΒΡΙΣΙΕΣ Τρισχαριτωμένο πλάσμα, τελευταίος στην ένδοξη σειρά υιών επτά ο Τίμος. Κόντευε τα σαράντα η μητέρα, στα χέρια της ψυχοκόρης μεγάλωσε. Δέκα χρονών ήρθε στο νέο της σπίτι αυτή,…
ΧΡΥΣΟΡΡΗΜΟΣΥΝΗ* Λιγόλογη και μετρημένη και μ΄ένα τεντωμένο δάχτυλο που ακύρωνε τις φράσεις της, επί δεκαετίες ενηλικιωνόταν. Κόσμια και σιγανή, συμπύκνωνε το βιογραφικό της σε μια μοναδική παράγραφο κι ας είχε …
ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, στο απέναντι μπαλκόνι και κοιταζόμαστε σαν σε καθρέφτη. Το πρωί με τη δροσιά που πίνουν τον καφέ τους αλλά και αργά το απόγευμα, ο ένας απέναντι…
TΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΚΑΝΤ Σκέφτηκε: Ο χώρος και ο χρόνος προαπαιτούμενα της αντίληψης η εμπειρία η βάση της γνώσης το πράγμα καθαυτό μια υπόθεση ιδεατή που αγγίζει τη μεταφυσική αλλά…
Ο Κάρολος Μπωντλαίρ ( 1821-1867) είναι ποιητής της πόλης και όχι της φύσης. Σε πόλη γεννήθηκε και σε πόλη έζησε. Δεν είχε μάτια ούτε χρόνο να κοιτάξει τη φύση.…
