Της θάλασσας ,ακύμαντο τραγούδι των άστρων οδηγός κι αλφαβητάρι μισή φτερούγα φως μισό φεγγάρι κι αερικό του έρωτα λουλούδι Αγέρι τ’ ουρανού , πνοή καθάρια δροσάτο πρωινού κι ορφνό…
Φεύγεις Φεύγεις. Παίρνεις μαζί Σου τη σάρκα και τα νεύρα από το κορμί μου ένα ένα ξεριζώνεις τα σπλάχνα μου δίχως αναισθητικό αποσπάς τις μνήμες τ’ όνομά μου…
Ε, τώρα που πέρασαν οι μέρες, εννιά μέρες πια δουλεύω εδώ, χαλαρώνω κιόλας, δικαιούμαι και εγώ έναν καφέ, κάτσε να τον πιούμε. Α, έφερες και λάττε; Πολύ ωραία! Είδες, τα…
Ο καλός θεός Γύρισε τα φύλλα του βιβλίου με τη σκέψη του με το μπαστούνι χτύπησε την αλλαγή της ώρας σταμάτησε τη σκιά ενώ ο ήλιος προχωρούσε έκανε τον…
Όταν μαζί με τα παιδιά του με ζώων προβιές ντυμένα, Μελανός, αναμαλλιασμένος στην καρδιά της καταιγίδας Ο Κάιν σε φυγή από τον Ιεχωβά τράπηκε, Σκοτεινός άντρας ήρθε καθώς η νύχτα…
Ι. Συνεπώς η προμηθεϊκή σπίθα επιστρέφει Στην αποσυναρμολογημένη πηγή της Στους οπωρώνες του πισσουρανίτη φύτρωσε ο θείος καρπός Το ηδύ άτομο σχασμένο στο εμβρυακό του κέντρο Στην δίδυμη θανατογέννηση…
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ; Συγκεντρωθήκαμε όλοι εδώ, δηλαδή εγώ κι ο εαυτός μου, τρέμοντας, για ν’ ανοίξουμε της μνήμης τη σπασμένη ομπρέλα. Όχι, βέβαια, πως θα μας σώσει από την…
Σαν τρόμος κυριακάτικος Λιγόστεψε η μέρα και οι χαρές Ακούς σε τόνο πένθιμο εντός και γύρω γύρω Πόσους γλάρους είδες να γελούν Αυτό το καλοκαίρι; Γέρνει ο σκίνος και διψά…
ήπαψε-νε και έφυγα-με το βαρκάκι τράβηξα-με στ' ανοιχτά κύμα πήρε-μας τους μακρυά κι έσβηνα σιγά σιγά με τους συντρόφους δίχως παρηγοριά σβήναμ' ένας ένας έβλεπά-τους σ' ίδια βάρκα μέσα…
Ας αφεθούμε στην ποίηση Ας μας παρασύρει η ροή της στο βάθος των λέξεων Σαν τον Ληθαίο, που αθόρυβα βυθίζει στα νερά του τ’ απομεινάρια της ύλης κάτω απ’ τις…
Η Κασσάνδρα ήταν πέντε χρονών, όταν πρωτάκουσε για τις «χώρες του Παραπετάσματος». Ήταν κάτι που την άγγιξε πολύ κι ας μην ήξερε καθόλου τι χώρες ήτανε. Την συγκινούσε, όμως, το…
ΜΙΣΟ ΦΙΛΙ Μισό φιλί, το ρόδι ακέριο αγόρι που μιλάς την ίδια γλώσσα φοράς ακόμα το πουκάμισο που αγκάλιασα; Το μεσιανό κουμπάκι είναι δικό μου Άκου και τ' όνειρό μου: Στον βράχο αποσταμένη να ξεφυλλώ καβούρια πληθαίνουν ολοένα ένα με ανεβαίνει περνώ του μια καδένα κρεμάται στον λαιμό. ΣΑΝΤΑ ΜΑΡΙΝΑ Στη μια φορά, σ' έναν καιρό στον Ουρανό ή τον Τάρταρο Θα πω να πέσει ο Άνεμος Ν' ανέβει το Φεγγάρι Να βγει απ' την εικόνα της Η Παναγιά η Μαρίνα Να φτάσει ως τα χείλη σου Κι ως σκύβεις να φιλήσει Να την ρωτήσεις να σου πει …
