Κατίνα Βλάχου: ένα αφήγημα
Οδός Μαντζάρου, ανάμεσα 36 και 38. Έχουν περάσει πάνω κάτω 60 χρόνια. Η σιδερένια πόρτα με τον λιτό διάκοσμο είναι πάντα εκεί. Κρατάει το χρώμα της ακόμα, ένα ανοιχτό…
Οδός Μαντζάρου, ανάμεσα 36 και 38. Έχουν περάσει πάνω κάτω 60 χρόνια. Η σιδερένια πόρτα με τον λιτό διάκοσμο είναι πάντα εκεί. Κρατάει το χρώμα της ακόμα, ένα ανοιχτό…
Το τρένο Ξεκίνησα και μπήκα σ’ ένα τρένο Είναι, άραγε, το σωστό; Ρώτησα με αγωνία το σταθμάρχη…
Έρωτας στον κάμπο Το καμπίσιο χωριό δεν είχε να επιδείξει πολλά κλέη στην ιστορία του. Ήταν «τιμάριο» κάποιου στα ύστερα βυζαντινά χρόνια και κράτησε το όνομά του από αυτόν. Έγινε…
Αλλιώς -Μη με τρομάζεις σήμερα, μου είπες Με λέξεις άγριες σκληρές με μαύρες λάμψεις Με λέξεις μαχαιριές τη μέρα μου μην κομματιάζεις. Γαλήνια μίλα μου με χαμηλή φωνή Γιατί…
-Ωραία ιστορία, κυρία. Μου άρεσε πολύ η ιστορία για τον Άλμπορ. Μου θύμισε πολλά. Τα μεγάλα μαύρα μάτια της Σενέζ λάμπουν. Το βλέμμα της ταξιδεύει σαν να ψάχνει να βρει…
Τ’ ΑΣΦΟΔΙΛΙΑ Καθώς το σύννεφο μονάχος περπατούσα, Που επάνω από κοιλάδες και λόφους πετά, Κι είδα τότε ─ θαυμάζοντας όλο κοιτούσα ─ Χιλιάδες ασφοδίλια, όμορφα, χρυσά. Δίπλα στη λίμνη,…
Δυο γυναίκες με τραβάνε μέσα σε μια τρύπα, πιο σκοτεινή κι από τη γύρω νύχτα. Μόνο όταν μία απ’ αυτές στριγγλίζει, καταλαβαίνω ποιος είμαι. Βλέπω τα κεφάλια τους, μαύρα μαλλιά…
Η φωνή της θάλασσας Μετρά η βάρκα τα καλοκαίρια στα κύματα νοσταλγίας κι εγώ τη ζωή φλερτάροντας τη θάλασσα αφήνω τη βάρκα να παρεμβαίνει στο κάδρο η…
Η λιγοστή φιλοσοφία προδιαθέτει τον άνθρωπο προς τον αθεισμό, αλλά η φιλοσοφική εμβρίθεια άγει τον νου τον ανθρώπων προς τη θρησκεία Φράνσις Μπέικον (1561-1626) Ενδεχομένως να μη διαθέτω τα…
ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ Πάνω στον μαύρο λόφο υπάρχει η αυγή κι οι γάτες λαγοκοιμούνται πάνω στις στέγες. Ένα αγόρι έπεσε απόψε απ’ τη στέγη κι έσπασε τη μέση του. Ένας αέρας…
ΙΣΗΜΕΡΙΑ Πονετικά και με δικαιοσύνη, μοιράζει το σκοτάδι και το φως… μήπως προλάβουνε, έστω στο πάρα πέντε, να ξαναβρούν το δρόμο τους να κρύψουν τη ντροπή τους, μήπως και…
ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ Μυρίζει θυμάρι και λιβάνι. Κανένας δεν κλαίει. Σιωπή. Κανένας δεν κινείται. Όλοι μετέωροι ανάμεσα σε ό,τι ζουν και σε ό,τι ελπίζουν. Τα κυπαρίσσια τραγουδάνε τη δύση Τα μνήματα…