Δώρα Κουγιουμτζή: Ο βράχος
Ο ΒΡΑΧΟΣ «Θα με συνδέσεις με τον κόσμο;» του είπε… Έξω από εκείνο το δωμάτιο απλωνόταν μια ολόκληρη ζωή κι εκείνη χρειαζόταν μόνο δυο δρασκελιές για να την φτάσει.…
Ο ΒΡΑΧΟΣ «Θα με συνδέσεις με τον κόσμο;» του είπε… Έξω από εκείνο το δωμάτιο απλωνόταν μια ολόκληρη ζωή κι εκείνη χρειαζόταν μόνο δυο δρασκελιές για να την φτάσει.…
Χαϊκού και Επιγράμματα * Το βλέμμα μόνο Της στιγμής διασώζει Το μέγα θάμβος * Μαύρο φεγγάρι Μια στιγμή μόνο αρκεί Αστρογέννητη * Αστραπιαία Στιγμή στιγμή στιγμούλα Διάφεγγο δάκρυ * Τρέχει…
Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΓΛΥΚΟ ΠΟΥΛΙ ΜΕ ΑΓΡΙΑ ΜΑΤΙΑ. Καθόταν στο απέναντι τραπέζι. Κρατούσε κάποιες σημειώσεις ίσως. Τον έβλεπα που ήταν απορροφημένος. Το πρόσωπό του ήταν σοβαρό, σχεδόν προβληματισμένο.…
το πάρτι αυτό δεν δείχνει να τελειώνει μπαίνεις κι εσύ ανώνυμος χαμός άψυχα υποκείμενα δήθεν συνομιλούν νέα τοτέμ νευρωτικά ποζάρουν διάττοντα αστέρια σβήνουν στη στιγμή τραγούδια στίχων μαζικής κοπής φαλτσάρουν…
(….) «Φαίνεσαι πολύ ικανός στο να εξηγείς λέξεις» είπε η Αλίκη στον Χάμπτι Ντάμπτι. «Μήπως θα είχες την καλοσύνη να μου εξηγήσεις το ποίημα που λέγεται ‘Τζαμπερόκι’»; «Ας τ’ ακούσουμε»…
Η τέχνη είναι ένας ελιγμός ευτυχίας, ώστε να υπάρχουμε κάπως αναπαυτικά δυστυχισμένοι. Νίκος Καρούζος Στον Κώστα Τσόκλη Στον ουρανό περνούσαν οι αστερισμοί του θέρους. Η έρημη πόλη…
Σκέψεις μικρές για θέματα μεγάλα (Σχόλια για μια παράξενη διαμονή σ’ έναν παράξενο κόσμο όπου συμβαίνουν παράξενα πράγματα) Χάος χορεύει στο τύμπανο καμιά μουσική στο κοχύλι…
Τι ματαιοδοξία να φαντάζομαι ότι μπορώ να σου δώσω τα πάντα, την αγάπη και την ευτυχία, τους δρόμους, τη μουσική, τα παιγνίδια. Είναι βέβαιο ότι είναι έτσι: Φυσικά σου…
Μάμμα[1]! Ο Μάρτης έχει κλείσει τον κύκλο του. Την σκυτάλη παίρνει τώρα ο ροδοφόρετος Απρίλης. Σαστισμένη η άνοιξη απλώνει τα κάλλη της. Κανείς όμως δεν ασχολείται μαζί της. Πού…
Aν είχα σπάσει τον αστράγαλό μου μια μέρα καθώς περπατούσα στα βράχια, κάπου στη θάλασσα, ή στους λόφους θα έστεκες δίπλα μου σαν αμήχανο χάδι. Τώρα με κοιτάς σ' εκείνη…
α΄ Έρχεται κάποτε ο καιρός που οι δρόμοι παύουν να είναι ναρκοθετημένες ζώνες αναμνήσεων και απαγορευμένα λιμάνια επιστροφής. Έρχεται κάποτε ο καιρός που οι δρόμοι γίνονται πάλι δρόμοι. …
Στην Πλατεία της Μεγάλης του Γένους Σχολής* τρέχεις ακλόνητος, στα πόδια σου φτερά έχουν ριζώσει. Μπορεί αθλητής σε Ολυμπιακούς ή μαραθωνοδρόμος νικητής το καύχημά σου νάναι. Μπορεί άνθρωπος καθημερινός, δρομέας…