Έφη Φρυδά: Παλιά βιβλία, δεύτερες ευκαιρίες
Τα παλιά βιβλία είναι δεύτερες ευκαιρίες. Είναι κομμάτια δικά μας που τα ανασύρουμε, είναι πολύτιμες καρφίτσες στο μπούστο, στο καπέλο μας, είναι χειροβομβίδες που σκάνε στα έκπληκτα χέρια μας. Τα…
Τα παλιά βιβλία είναι δεύτερες ευκαιρίες. Είναι κομμάτια δικά μας που τα ανασύρουμε, είναι πολύτιμες καρφίτσες στο μπούστο, στο καπέλο μας, είναι χειροβομβίδες που σκάνε στα έκπληκτα χέρια μας. Τα…
Στον Βύρωνα στην κεντρική οδό μια αλεπού κυνηγημένη από την πείνα της βγήκε να βρει τροφή. Δεν ήξερε η φτωχή πως ήτανε παραμονή Χριστούγεννα και πως οι καμπανούλες άγιας νύχτας…
Ι. Θ ά λ α σ σ α Με σιγανοψιθύρισμα Σε διαυγές γαλάζιο Μας άνοιξες τα μάτια Βαθύ κυανοπράσινο Με ιριδισμούς φωτός Σκοτεινά μαβιά του βυθού Μουσικές, στεναγμοί,…
Αὐτοῦ μοι, στέφανοι, παρὰ δικλίσι ταῖσδε κρεμαστοὶ μίμνετε, μὴ προπετῶς φύλλα τινασσόμενοι, οὓς δακρύοις κατέβρεξα· κάτομβρα γὰρ ὄμματ’ ἐρώντων. Ἀλλ’ ὅταν οἰγομένης αὐτὸν ἴδητε θύρης,…
Τον Γενάρη του 1945, όταν ο χιτλερικός πόλεμος κόντευε να τελειώσει, μια αγρότισσα στα μέρη της Θουριγγίας, ονειρεύτηκε πως τη φώναξε ο γιος της από το χωράφι και, βγαίνοντας μισοζαλισμένη…
Το χώμα ως υλικό Παραδεχθείτε πως τα μάτια Είναι ό, τι γυάλινο διαθέτουμε Βεβαίως η μύτη Αποκαλύπτει – λεν – το χαρακτήρα Κι οι μαλακές γραμμές στα χείλη Την φυσική…
Κάμπια Σκιά της πεταλούδας της νύχτας άσχημη φοβάμαι, τρέμω στη σκέψη εγωισμός, σκληρά μου ξεριζώνει την εικόνα σου Φεύγω, η πόρτα έκλεισε το εξώφυλλό της παραδόθηκα στον εαυτό μου πριν…
Κάθε Σάββατο μας πήγαιναν για εξομολόγηση. Αν κάποιος μπορεί να μου πει γιατί, θα μου κάνει μεγάλη χάρη. Αυτή η πρακτική με γέμιζε πολύ σεβασμό αλλά και στενοχώρια συνάμα. Δε…
Βαθιά στο δάσος βαθιά στο δάσος κυνηγοί και αγωγιάτες, πραματευτές του νου κυνηγούν, σκοτώνουν κι ύστερα εύθυμα τα σφάγια τους διαλαλούν. αμέσως ντύθηκες εσύ κόκκινου ουσάρου φορεσιά και το γουνάκι…
77D = 45LP = 45V Ἔβρε, κ[άλ]λιστος ποτάμων πὰρ Α̣[ἶνον ἐξί[ησθ᾽ ἐς] πορφυρίαν θάλασσαν Θραικ[ίας ἐρ]ευγόμενος ζὰ γ̣αίας .]ιππ[.].[. .]ι· καί σε πόλλαι παρθένικαι ᾽πέπ[οισι . . . .]λων…
Ο κύρης μου, ο ήρωας ο χαμογελαστός - Που 'χε πάντα γι’ ακόλουθο τον ακριβό του ουσάρο, Για το ψηλό του ανάστημα και την παλικαριά του --- Πέρναγε…
Η Έπη έθετε μία και μόνη προϋπόθεση. Τα σχέδια, που οι αναγνώστες του περιοδικού θα έστελναν για δημοσίευση, έπρεπε να έχουν γίνει οπωσδήποτε με Σινική μελάνη. Εγώ τότε, αν κάτι σχετικό…