Read more about the article ΗΛΙΑΣ ΜΑΡΚΟΣ: Δυο ποιήματα
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ΗΛΙΑΣ ΜΑΡΚΟΣ: Δυο ποιήματα

Για λίγη αγάπη   Φεύγει κι αυτή η μέρα στην απογευματινή κίνηση ξεθωριάζει για λίγη αγάπη που δεν φάνηκε ξοδεύτηκε στις οθόνες και τις αναμονές πάσης φύσεως κι έχει μια…

0 Comments

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΖΕΡΒΟΥ: Ακαδημαϊκή ζωή 

Θα μπω στο εορτολόγιο ως οσία - παρακαλώ και προκαλώ τους αρχιερείς- Ήδη σπαράσσομαι σε Τμήματα δημόσια, Στρέφω την παρειά για διπλό ράπισμα. Έχω μετανοήσει ειλικρινώς. Αλλά δεν πρόκειται ποτέ…

0 Comments

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΝΔΗΣ: Τρία ποιήματα

Άτιτλο  Με πόσο φως ξεπληρώνεται ο θάνατος; Με τι θάνατο εξαργυρώνεται τόσο φως;    Ωδή στην ασπρόμαυρη φωτογραφία  Άσπρο βαθύ, της λύπης που μας γέννησε Μαύρο, βαφή των ματιών μας…

2 Comments

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ: Η εξομολόγηση ενός επιτυχημένου συγγραφέα

Είμαι παιδιόθεν αφοσιωμένος στην τέχνη της γραφής. Μόλις έμαθα και τα 24 γράμματα, άρχισα αμέσως να γράφω λογοτεχνία, καθώς ήταν η μόνη μοναχική ενασχόληση που δεν ενοχλούσε κανέναν: ούτε έκανε…

0 Comments

ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ: Πεζοποιήματα

 Η ΜΙΚΡΟΥΛΑ ΤΙ   Άγγελε της χιονοθύελλας και των μπλακάουτ, ξέρεις τα βατόμουρα, εκείνα τα ρουμπίνια, στον πράσινο κήπο του παππού μου;   Ann Sexton  Αν ήθελα να υπάρχει παράδεισος -και μετά…

0 Comments

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΤΑΚΗΣ: RAINER MARIA RILKE, Πένα και ξίφος – Ένας διάλογος

Στη γωνία μιας κάμαρης ήταν ακουμπισμένο ένα ξίφος. Η ανοιχτόχρωμη, χαλύβδινη επιφάνεια της λεπίδας του, στο άγγιγμα των αχτίνων του ήλιου,  έβγαζε μια λάμψη κοκκινωπή. Περήφανο το ξίφος κοίταξε ολόγυρα.…

0 Comments

ΚΩΣΤΑΣ ΠΕΡΔΙΚΗΣ: Ο Μαύρος Γάτος

 Το αμπέλι μας το είχε φυτέψει και αναστήσει ο παππούς, ο πα­τέρας της μητέρας μας. Δεν ήταν μεγάλο, ήτανε όμως πολύ καρ­περό. Είχε διαφό­ρων ειδών κλήματα, ροδίτες, μοσχάτα, κέρινα κ.ά.…

0 Comments

ΕΦΗ ΦΡΥΔΑ: Άσε με να βγω

άσε με να βγω, είπε η Αλίκη στο σπίτι και το χέρι της έσπασε βίαια το παράθυρο ενώ το πόδι της κλωτσούσε την εξώπορτα η εξώπορτα τραντάχτηκε από τους μεντεσέδες…

0 Comments

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΚΑΡΑ:  Ρημαδιό

Γύρισε το βαρύ κλειδί στην κλειδαριά, έτσι απλά, όπως έκανε κάθε μέρα όταν κλείδωνε για να πάει  στις δουλειές της, να φέρει νερό από την πηγή στη βάση του χωριού, κατηφορίζοντας…

0 Comments

ΝΙΚΟΣ ΣΟΥΒΑΤΖΗΣ: Δυο ποιήματα

Παιδικές συνήθειες Οι φίλοι μας χαθήκαν σε κάτι μακρινές αναμνήσεις Τα ποιήματά μας ξεχάστηκαν σε κάποιο συρτάρι Οι νύχτες μας μεγάλωσαν Οι αναπνοές μας λιγόστεψαν Τα όνειρά μας ξεθωριασμένα γράμματα…

0 Comments