Γιάννης Σ. Βιτσαράς: τρία ποιήματα
A CONTRARIO Ολισθηρές βουτιές αναλαμπών. Ο προσηνής φιλάλληλος γενειοφόρος εφορμά. Κάθιδρος μέσα στων αμφίων την αχλύ. Εντάφιος σε ακατάληπτα βυζαντινά και τυπικά. Σαν ευαγγέλια φθοράς. …
A CONTRARIO Ολισθηρές βουτιές αναλαμπών. Ο προσηνής φιλάλληλος γενειοφόρος εφορμά. Κάθιδρος μέσα στων αμφίων την αχλύ. Εντάφιος σε ακατάληπτα βυζαντινά και τυπικά. Σαν ευαγγέλια φθοράς. …
Η απόφαση είναι ξεκάθαρη· ντοκιμαντέρ θα γυρίσουμε πλάνα κι εικόνες θα δείξουμε αληθινά κόντρα θα πάμε σε μάσκες προσωπεία ψιμύθια κι άλλα καλυπτικά. Σε πρώτο πλάνο μπήκε η Αλήθεια με…
Γιατί μαρσάρουν οι μηχανές τη νύχτα; Είναι μια κάποια απάντηση στη μονοτονία της ημέρας η αντίδραση σε ώρες μιας ατελείωτης αμηχανίας. Προτιμάς τα δισύλλαβα ονόματα παρθένες συλλαβές που μόλις…
Υπάρχει ένα πλάσμα περίεργο, που ισορροπεί το γλιστερό του σώμα πάνω στις ράχες των μολυβιών. Έχει σχήμα μικρής σπείρας όταν είναι διπλωμένο. Όταν ξεδιπλώνεται φτάνει συνήθως το μισό μέτρο. Τα…
Πολύ κοντά Όλα είναι γρήγορα στις μέρες μας. Κάνεις ένα σωρό πράγματα χωρίς να βγάλεις τις πυτζάμες. Πληρώνεις λογαριασμούς, στέλνεις μέιλ. Βολτάρεις στο διαδίκτυο, κάνοντας σλάλομ ανάμεσα στην αλήθεια…
Η ΠΕΛΑΓΙΑ Την Πελαγία τη σκοτώσαμε εμείς. Εγώ κι ο Παναγής, τ' αδέρφια της. Ήταν ευαίσθητη από μικρή, δεν άντεχε τη μοναξιά. Έξι μήνες αφότου πέθανε η μάνα μας…
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΟΥΛΙΑ Γυναίκες παράξενα πουλιά της φαντασίας Φτερά πολύχρωμα ουρές ανοιχτές βεντάλιες Ξελογιάζουν τ΄ αρσενικά Τις κυνηγούν απελπισμένα Ξέπνοοι Είδωλα κι αντικατοπτρισμοί πόθων σε θολά νερά Άλλες τεράστιοι…
Το τέλος της Ποίησης. Το τέλος της Ποίησης επέρχεται Όταν και μόνον όταν Πάψεις να πιστεύεις στους Ανθρώπους... Όταν όμως διατηρείς άσβεστη Την ελπίδα για μια Αναγέννηση, Όταν…
Ήταν λίγο πριν τα Χριστούγεννα όταν έλαβα μια κλήτευση να παρουσιαστώ στο δικαστήριο, στην Αθήνα, κατηγορούμενος για τον τραυματισμό με πέτρα ενός αστυφύλακα σε διαδήλωση των οικοδόμων τον Οκτώβριο του…
Αυτή που με καλούσε Οδηγούσα για ώρα. Ούτε που κατάλαβα πού έφτασα, πώς έφτασα. Ο δρόμος με είχε βγάλει σε έναν παραθαλάσσιο, ερημικό, μακρινό τόπο. Δίπλα υπήρχε ένας λάκκος…
Κάθομαι ανακούρκουδα στον παλιό καναπέ με τη φθαρμένη στόφα. Ξεφυλλίζω αργά το βιβλίο με τους απόντες. Δεν έχει γράμματα, ούτε τίτλους. Αυτό μού επιτρέπει να δίνω εγώ ότι τίτλο θέλω.…
Ξεφυλλίζω τις μέρες μου σήματα μιας εσαεί ενάλιας γοητείας. Η πόλη μου ατέχνως άκεντρη εκπαραθυρώνει τα φύλλα. Τα δέντρα που πότιζα αυτομόλησαν κι οι τόποι που ταξίδεψα έγιναν πεταλούδες ασπρόμαυρες…