Αθηνά Παπαδοπούλου: ένα ποίημα
ΥΠΟΣΧΕΣΗ Θέλω να γίνω εδώ και τώρα ο μυστικός σου φανοστάτης. Τον δρόμο για το σπίτι να φωτίζω όταν το σκότος και η ταραχή παραμονεύουν. Όταν ανάμεσα σε…
ΥΠΟΣΧΕΣΗ Θέλω να γίνω εδώ και τώρα ο μυστικός σου φανοστάτης. Τον δρόμο για το σπίτι να φωτίζω όταν το σκότος και η ταραχή παραμονεύουν. Όταν ανάμεσα σε…
Ας αρχίσω με τον ποιητάκο μέσα μου* ΑΚΟΥ, ΠΟΙΗΤΑΚΟ Για άλλη μια φορά το γραφόμενό σου σε αντιγράφει. Επιφανειακώς. Δουλοπρεπώς. Ανιαρώς. Κοιτάξου στο γραφόμενό…
Πολυκαιρισμένο βότσαλο Το σπίτι μας μοιάζει με πολυκαιρισμένο φθαρμένο βότσαλο έτσι όπως στέκει απομονωμένο στην ακροθαλασσιά. Τα τσιμέντα ΧΑΛΥΨ, που γειτονεύουν με την πίσω αυλή μας, μουτζουρώνουν, χρόνια τώρα,…
Ανθοφορία Σε κοντινή απόσταση, η καταιγίδα προχωράει στα βορειοδυτικά, τα φύλλα στις φτελιές ίσα ίσα που ακούγονται. Μέσα απ’ τα χόρτα και τα αγριόχορτα στρατιές εντόμων σαν να ετοιμάζουν…
(...) Απλώς, θέλω να παίξω. Αυτή τη στιγμή είμαι ακόμη άγνωστος ηθοποιός, σεμνός αρχάριος, αλλά ελπίζω να γίνω διάσημος, όχι λιγότερο από τον δικό σου Γκάρικ η Όλριτζ,- όταν θα…
Με τη μητέρα μου είναι πολύ απλό, αρκεί να απαντήσεις σωστά σε μια μόνο ερώτηση της. Εκείνη που μετράει. Θα σου βάλει περισσότερες, για τις οποίες δεν ενδιαφέρεται πραγματικά· ύστερα,…
Ο υμνητικός λόγος τού Αλκιβιάδη για τον Σωκράτη Σχ. 1 Τον Σωκράτη εγώ, ω άνδρες, έτσι θα επιχειρήσω να τον εγκωμιάσω, με εικόνες. Και ίσως αυτός νομίσει ότι το…
18 Ιανουαρίου 1914 Πάνω στο πλοίο «Ατλαντικός» Πάνε δέκα μέρες ακριβώς που πήρα ανθρώπινη μορφή και ζω σαν άνθρωπος. Η μοναξιά μου είναι ατέλειωτη. Δεν έχω ανάγκη από…
Ουκ εν πολέμω θνήξεις Ύπνος με διακοπές και όνειρο αλλόκοτο. Μόνος, ντυμένος στα μαύρα, σε δάσος με δέντρα πυκνά. Χέρια απλωμένα σε σχήμα σταυρού ή ικεσίας. Κάτι μου…
ΑΤΙΤΛΟ Ήταν ζεστό το βράδυ εκείνο του Σεπτέμβρη. Ανεβήκαμε λαχανιασμένοι ως τον Προφήτη Ηλία. Τα φώτα της πόλης χαμηλά και πιο πέρα η μαύρη θάλασσα, αργοσάλευτη. Αποζητούσαμε λίγη δροσιά…
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ Φωτογραφίες στάχτη καμένες μνήμες σ’ όνειρα καπνό Εκεί που πεύκα με βαθιά σκιά με της ρητίνης τ’ άρωμα τραπέζι έστρωναν πρωί σε πανηγύρια μέλισσας Στα μαύρα τώρα…
Μαντίλι δεμένο στα μάτια Τρύπες παντού Σκαμμένη γη και αίματα Περνούν οι υδροφόρες Πομπή του θέρους πένθιμη Σβήνει το χνάρι τους η άσφαλτος Ό,τι κυλά απάνω της γρήγορα το στεγνώνει…