Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος: Ένα ποίημα
ΤΟ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ Αιχμάλωτη στο κάδρο μένει ακόμα η στιγμή. Μα κάποτε μπορεί και ξεγλιστράει. Τρέχει τότε στον τοίχο, Στάζει στο πάτωμα. Απλώνεται στα έπιπλα, στα χαλιά, στα ρούχα. Εκεί συναντάει…
ΤΟ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ Αιχμάλωτη στο κάδρο μένει ακόμα η στιγμή. Μα κάποτε μπορεί και ξεγλιστράει. Τρέχει τότε στον τοίχο, Στάζει στο πάτωμα. Απλώνεται στα έπιπλα, στα χαλιά, στα ρούχα. Εκεί συναντάει…
Φτηνό το φως, φτηνά μαγαζιά, φτηνότερα λόγια. Άλλοι έφυγαν, άλλοι κοιμούνται, άλλοι πεθάνανε. Κι αυτοί κι εκείνοι το ίδιο γερνάνε. Εσύ αρνήθηκες τον γενικό κανόνα. Άφησες πλαγιασμένο στο κρεβάτι σου…
Μα τι Πρωτομαγιά κι αυτή, αλλιώτικη απ’ τις άλλες. Του κήπου μου οι μυρωδιές κι οι μαργαρίτες στις αυλές, γεμάτες απορία: Πού είναι η Κυρία; οι παπαρούνες μου κι αυτές…
Ι Μάγισσες και μαΐστρες νυχτιάτικα στήσαν χορό με επωδές και ξόρκια, φίλτρα κι αμποδέματα της αγελάδας το αίμα το γάλα του φεγγαριού πίνουν και βρίζουν, κοροϊδεύουν και ασχημονούν η πανσέληνος…
Σε κόκκινη αγκαλιά ανθίζει το χαμόγελο στο θάνατο που αφειδώς σκορπίζεται δείχνει τα δόντια του ενώ γύρω οργιάζει η φύση κι εξακοντίζεται το Φως στα πιο βαθιά σκοτάδια. Σπίνοι πάνω…
Αυτό το Μάη με τις τόσες κόκκινες αντιδράσεις τον ήλιο ψηλά, τα μάτια χαμηλά να τον ταξιδέψουμε σ' όλα τα δέντρα σ' όλα τα νερά για να 'ρθουνε ξανά ...…
Και πού λοιπόν ο Μάης φέτος πού τα στεφάνια του; Ανθίζουν αναφυλαξίες, τρόμοι, αλλεργίες, εξανθήματα θάλλει η θλίψη διακλαδίζονται αναρριχώμενα παράσιτα μελαγχολίας, ανασφάλειας Φήμες κυκλοφορούν: ήρθε ο Μάης…
Κι ήρθε ξανά ο Μάης με τα μάγια του, ο «Λούλουδος», ο «Πράσινος», ο «Τριανταφυλλάς, ο πρώτος μήνας δίχως ρω, ο μυροβόλος μήνας όπου η φύση η ολοπράσινη ηδονικά…
ως πότε προσμένεις το αύριο και χάνεις το τώρα ως πότε; σιωπή νοσηρή οχλαγωγία το ρόδο ανθίζει μέσα στη σιωπή καταφύγιο ο κόσμος καταρρέει…
Breton Αν έχεις όρεξη μη σταματήσεις πάρε αμέσως το μολύβι σου και γράψε ό,τι σου κατεβεί μην πάρεις καν μια ανάσα σαν τον αέρα είναι η έμπνευση ρούφα τον…
1 Μένουμε σπίτι Μα όμως το μυαλό μας Εκεί πηγαίνει 2 Μένουμε σπίτι Το χαμένο χρόνο μας Αναζητώντας 3 Μένουμε σπίτι Κι η αυγή δεν φαίνεται Στο πάνω ράφι 4…
Μάσκες, φορεμένες πάνω σε άλλες μάσκες, πασχίζουν να κρατήσουν την ανάσα. Άνθρωποι, περπατούν ρομποτικά, σε δρόμους άγνωστους. Τρένα, φορτωμένα ελπίδες, στέκουν ακίνητα, …