Θανάσης Τριανταφύλλου: ένα ποίημα
Η θάλασσα μέσα Διάπλατα η ξύλινη, παλιά αυλόπορτα ανοιχτή, η θάλασσα στον κήπο μέσα ελεύθερα να μπαίνει με τα πολλά, τα σκόρπια αρμυρίκια, εδώ κι εκεί, κι όλα της…
Η θάλασσα μέσα Διάπλατα η ξύλινη, παλιά αυλόπορτα ανοιχτή, η θάλασσα στον κήπο μέσα ελεύθερα να μπαίνει με τα πολλά, τα σκόρπια αρμυρίκια, εδώ κι εκεί, κι όλα της…
ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ Μια αγέλη με αδέσποτα ζυγώνει η φαντασία φτερουγίζει σιωπηλά ένα αστέρι τρεμοσβήνει ντροπαλά στο ξύλινο σαν κάθομαι μπαλκόνι. Τα πνεύματα τις νύχτες χρωματίζουν, γλυκά συνομιλούν με…
ΙΟΥΛΙΟΣ Ανάργυρο το πρωινό παραδομένο Στην πλησμονή των τζιτζικιών Ανεξαργύρωτου Ιουλίου του Πρώτου σώμα Διαρκές αβέβαιο Ένα σήμερα Φωτός χρυσού νομίζω Αυτό που σε καίει όταν κλαις ______ …
Εξομολόγηση ανωνύμου τινός… Σκέφτομαι συχνά Πώς τις πραγματικά δύσκολες Μέρες τής ζωής μου Διαχειρίστηκα τις καταστάσεις Σαν να αυτοσχεδιάζω Σε άγνωστο θεατρικό έργο Με ξένους ηθοποιούς Που μιλάνε διάφορες…
Παραγεγραμμένοι καιροί Σε γέφυρες στάθηκα κοντά και δεν πέρασα απέναντι μόνο τα ποτάμια κοιτούσα που βιάζονταν γιατί δεν ήξεραν τίποτε για τη θάλασσα. Σαν χαρταετός το δοκίμασα κάποτε σε καιρούς…
α΄ Κίτρινος ήλιος Ερυθρό φθινόπωρο Δε θα γλιτώσω β΄ Λουλούδια αίμα Ξεχασμένη αγάπη Πώς να γυρίσω; γ΄ Κοιτώ τ' αστέρι Δρεπάνι η σελήνη Αχ, πώς…
(Σχόλια για μια παράξενη διαμονή σ’ έναν παράξενο κόσμο όπου συμβαίνουν παράξενα πράγματα) * Tο βουνό μπορείς να το νικήσεις· τη θάλασσα ποτέ. * Το πιο…
Μάθημα χωροταξίας Ανέκαθεν υπήρξα φύση ρομαντική. Το αστικό περιβάλλον με εκπολιτίζει βάναυσα. Κατά καιρούς απολυτρώνομαι με μικροδόσεις επαρχίας. Η γεωργική ενασχόληση ζυμώνει ενδόμυχα πρόσφορα για τους ευτυχισμένους. Στέκομαι…
Ι. Ρωγμές στον χρόνο Κορνίζες. Δεν λείπουν τα πρόσωπα, λείπει μόνο ο χρόνος. Μια ανάμνηση ρίχνει άγκυρα στα όνειρα, βουλιάζει σιωπηλά. Πρώτο φιλί, χωρίς προοπτική δεν ήταν…
Η Αρχή (η Ανωτάτη βεβαίως Αρχή!) παίρνει κάρβουνο απ’ τις παλιές τις ατμομηχανές Φροντίζει για την απόδοση δικαιοσύνης, αφού οι σκοτωμένοι αδυνατούν να αποσείσουν τα όσα τούς φορτώσαν, τα θανατερά,…
Το πρώτο βλέμμα. Αποδοχής μα συνάμα και απόγνωσης. Το θυμάσαι; Σα να ήμασταν χαμένοι, αλλά στο ίδιο μέρος Αχ Θα' δινα Τα πάντα για ένα τίποτα Αρκεί να ήτανε…
Δίδυμα φωτόνια πολυεστιακά: Σαν δέντρο με τις ρίζες του στον ουρανό Και τα κλαδιά στη γη Επικρέμασαι Πνεύμα Φωτεινό Αφοσιωμένο στην Αλήθεια. * Ορειβάτες υψηλών αποστάσεων Ουδέποτε επαναπαύονται…