Γιώργος Μεταξάς: Ψυχές λησμονημένες
ΨΥΧΕΣ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΕΣ Plain of Jars* Ανθίζουν πέτρινα πιθάρια μες στο γαλάζιο ουρανό μορφές στο χώμα σμιλεμένες που κρύβουν κάποιο μυστικό του θρύλου σκοτεινές εκφράσεις συνήθειες…
ΨΥΧΕΣ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΕΣ Plain of Jars* Ανθίζουν πέτρινα πιθάρια μες στο γαλάζιο ουρανό μορφές στο χώμα σμιλεμένες που κρύβουν κάποιο μυστικό του θρύλου σκοτεινές εκφράσεις συνήθειες…
Πονάει ακόμη η παλιά μαχαιριά Ίσως γιατί έφυγες προτού νυχτώσει, Ξύπνησες πριχού ξημερώσει Ανέβηκες στον Άτλαντα και κατέβηκες Με μιαν αναπνοή. Πονάει ακόμα εκείνη η μαχαιριά. Όταν ο Χρόνος την…
Πολεμικό ανακοινωθέν Ακούω το νερό στα σπλάχνα μου τον ρυθμό της γης που κουνιέται Τρεις μάγισσες διαβάζουν ιστορίες τρία αηδόνια ψέλνουν μεσάνυχτα Χαράζει μέρα στους χάρτες του πολέμου σφαχτάρια τα…
Τροπαιοφόρος ήττα «Υπελείφθη δε Ιακώβ μόνος και επάλαιεν άνθρωπος μετ’ αυτού έως πρωΐ». Γενέσεως 32:24-32 Αδημονώ, το θέλω, το ποθώ μαζί Σου να παλέψω,…
ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΣΕ ΣΤΙΧΟΥΣ ΚΡΥΜΜΕΝΗ Υπάρχουνε γράμματα που καίγονται με άλλα υγρά, χειλεόφωνα όλα σαν λάβρα σε λέξεων λάβα, συλλαβές που συνουσιάζονται ερήμην των λέξεων κι η αλήθεια παραπαίει σε…
10) Μέσα από αλλεπάλληλα ερωτήματα σχόλια ανεπίτρεπτα και παρατηρήσεις, μια αγωνία μου γιατρεύτηκε διαμιάς. Δεν είσαι πια ευάλωτος, Θεέ μου, μα ζώστηκες σπαθί κι εγώ που ηχούσα μ’ ένα…
ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ Ταίστε τα γατόψαρα ελευθερώστε τα πουλιά για την καλή την τύχη ανάψτε ένα θυμίαμα πείτε μια προσευχή, κι όσοι σας ζώνουν σαν θηλιά της κοινωνίας τοίχοι αυτοστιγμεί…
Η ταξιδιώτισσα με τα άσπρα Το νυφικό σου σέρνεται στις λάσπες Μέχρι την Ιερουσαλήμ ο πόνος δεν αντέχεται Στη Γάζα πάλι, ο θάνατος έχει φορέσει τα καλά του Πράσινα τα…
Ευπάθεια Ο αγέρας είναι νοτιάς Εγκαταστάθηκε μέσα μου όπως η στηθάγχη Σαν χαλαζίας κάτασπρος Συμπληρώνει τις κενές μου τώρα πτυχώσεις Στο παρτέρι του μπαλκονιού ευδοκιμεί μια σπάνια Ιαπωνική ποικιλία …
Επιδαύριος λάβρος χορός Ανέσπα τα μυαλά μου... Και φλέγομαι ολόψυχος Εις τας αυτοψύκτους αγυιάς Τού Κόσμου... * Έρως μού πήρε τα μαλλιά Άνεμος τα σεντόνια Και πλέουνε ολοπόρφυρα Στις εσχατιές…
Τα άτμητα Δεν είναι ο αόρατος ειρμός που δένει τα χωριστά σε δέσμες η στάχωση με το νήμα της μοίρας που τα ιερά βιβλία συγκρατεί; Δεν είναι…
ΤΩΡΑ Όταν οι κρίκοι αλυσίδας λύνονται δεν μένουν παρά κύκλοι. Τώρα η μοναξιά σου επιτρέπεται. Τώρα μία ζεστή βροχή λιώνει τα όρια του Κόσμου. Τώρα ανθίζουν κόκκινες ανάσες. Κι εσύ…