Πέτρος Ρωμανός: δυο ποιήματα
Το άπειρο των λογισμών. Στων ιδεών και λογισμών το άπειρο, βρες ένα τόπο να σταθείς. Βράχο σταθερό να χτίσεις στην ζωή, πριν οι θύελλες σε παρασύρουν και χαθείς.…
Το άπειρο των λογισμών. Στων ιδεών και λογισμών το άπειρο, βρες ένα τόπο να σταθείς. Βράχο σταθερό να χτίσεις στην ζωή, πριν οι θύελλες σε παρασύρουν και χαθείς.…
(Σχόλια για μια παράξενη διαμονή σ’ έναν παράξενο κόσμο όπου συμβαίνουν παράξενα πράγματα) Δίχως διαφήμιση Ούτε εσύ δεν υπάρχεις. * Της ζωής Μεταξύ πόνου και ηδονής ανθίζουν οι…
Είμαι γυναίκα, αρχέγονο ον Νοσέη τ΄ όνομα μου τα ομοιώματά μου ακούν στο ίδιο όνομα. Γνωστό προϊόν κατανάλωσης , αδιαμαρτύρητα τη σειρά μου περιμένω στην ουρά. Μαγειρεύω αρωματικά χόρτα, με…
σε δύσκολες εποχές μαχαίρια βγαίνουν με κάθετο τον ήλιο στολές φορούν οι άνδρες και οι γυναίκες υψώνουν τις ψωλές (που δεν έχουν) ανεμίζουν τις γλώσσες τους και μιμούνται τα…
Σαν να στέρεψε ο κόσμος Από λάβα: τής ωριμότητας Οι παράπλευρες ωφέλειες. Μένει μόνο η θάλασσα, Η πάλη με τα κύματα Και το τσουνάμι ποτέ δεν έρχεται Εγκαίρως. Η κούραση…
Ιβίσκοι, κάκτοι, φοινικιές γεράνια, πικροδάφνες με χρώματα στολίζουνε τις όχθες του Μεκόνγκ κίτρινα ηλιοτρόπια θυμίζουν του Βαν Γκονγκ το πονεμένο πέρασμα που στέφθηκε με δάφνες. Ο ποταμός είναι πλωτός ελπίδες…
Θερινό σινεμά Χτες πέρασα από το θερινό μας σινεμά. Σιδερένια ρολά τζαμαρία σπασμένη. Στον γκισέ κιτρινισμένα προγράμματα. Μια αφίσα στον τοίχο με σελοτέιπ. Ο τίτλος με μεγάλα γράμματα Καζαμπλάνκα˙…
Η ΑΕΡΟΣΥΝΟΔΟΣ Αναταράξεις στον αέρα οι ζώνες δεμένες οι σημαίες των ελπίδων σκισμένες ακριβώς σαν εκείνες της γης κι όλα σε σύγχυση κενού, παρά το δελτίο καιρού που ησυχάζει επιβάτες,…
Αφού δεν στάθηκα ικανός να κάνω λογικούς τους ανθρώπους προτίμησα να ζήσω ευτυχής μακριά τους Βολταίρος η σκιά μου, με ακολουθεί στις φτερούγες μου επάνω …
ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΗΣ ΠΝΟΜ ΠΕΝΧ Ξυπόλυτοι με το λιτό πορτοκαλί ένδυμά τους τα ξακουστά Ανάκτορα με σεβασμό διασχίζουν, μέσα στο πλήθος χάνονται μα όμως ξεχωρίζουν δίπλα στις όχθες του Μεκόνγκ…
Γυναίκα από σίδερα. Δεν ήμουν πάντα σίδερα. Κάποτε ήμουν φωνή, φωνή γυναίκας που θυμόταν. Τώρα, σιωπή. Ο ήλιος δεν ανατέλλει πια. Είδα σώματα να αφήνουν πίσω…
Εδώ, εκεί Παντού και πάντα Ήταν ο ποιητής Συχνά απαλός Αδιάθετος Απλός Είναι ο ποιητής. Στο όριο της διάλυσης Της εξακρίβωσης Στέκει στο σύνορο Ο ποιητής Με τρόπο τέτοιο…