ΤΡΙΑ ΜΙΚΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ     ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ Μαζεύω δυο τρεις λέξεις σου εύφλεκτες τις κάνω ένα σωρό φυσώ ψυχή και με ένα σπίρτο τις ανάβω ζεσταίνεται ο χειμώνας ξεπαγώνει με…

Φύλλα κίτρινα, ξερά. Λίγο πριν  αποχαιρετίσουν τα κλαδιά, λίγο πριν γείρουν νεκρά στο χώμα, ζήτησαν-ως τελευταία επιθυμία τους- να δουν   τον ήλιο, για μιαν, ακόμα,  φορά. Η  τελευταία τους επιθυμία…

Τις λέξεις τις γδύνω από τα πέπλα τους κι ύστερα, γυμνές, τις απλώνω στο χαρτί Να μην κρύβουν τίποτα να λένε την αλήθεια Όπως κάνει το φεγγάρι όταν απλώνεται στα…

Άκουσον άκουσον! Παρηγορώ εγώ Για την απώλεια! Εγώ που απ’ τα γεννοφάσκια μου Φοβόμουν μη σε χάσω Καθώς χρόνια μας χώριζαν σαράντα Χρόνια πολλά, ώστε να σ’ έχω πάντα Και…

 Αποκαϊδια το ποίημα που γεννήθηκε   απ΄τις τρύπες του διάτρητου ουρανού.   Λύκοι σεληνιάζονται πεινασμένοι   το ξεφτισμένο στο χρόνο φόρεμα   της ανέραστης κόρης ξεσχίζουν   Το λευκό γάλα…

 Το μαρμάρινο σκαλί της εκκλησιάς μπρος στο εικόνισμα των Ταξιαρχών τρωμένο, σμιλεμένο, βαθουλωμένο από τα τόσα  προσκυνήματα. Το ανθρακικό ασβέστιο σε σύνθεση με δολομίτη φημίζεται για τη σκληρότητά του. Χείλη,  πότε…