Γιώργος Μεταξάς: ΣΤΟΝ ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΗ ΤΩΝ ΤΡΟΠΙΚΩΝ
στον Πωλ Γκωγκέν Έψαχνες μορφές του Παραδείσου πριν απ' την αιώνια σιγή σπίτι το ταξίδι σου και γη για…
στον Πωλ Γκωγκέν Έψαχνες μορφές του Παραδείσου πριν απ' την αιώνια σιγή σπίτι το ταξίδι σου και γη για…
Την άσπιλη λευκότητα στα πρόσωπα και τα μαλλιά, πόσο την θαύμασες. Δεν υποπτεύθηκες τους ρόδακες και τα ψιμύθια, τις χρωστικές στις παρειές, στα βλέφαρα, που ξέπλυναν τα δακρυσμένα χρόνια. …
Με τσιρότα και παυσίπονα Καλοπιάναμε το απόστημα Όπως καλοπιάνουμε τα παιδάκια Για να μη μας ζαλίζουν με την γκρίνια τους Όσο εκείνο δούλευε από κάτω Εμείς κοιταζόμασταν φοβισμένοι Φοβισμένοι να…
ΕΥΑ Όταν το φίδι ανυπακοή ψιθύρισε στ’ αυτί μου Ράγισε η πλευρά της σιωπής Το θείο αναβλήθηκε σχέδιο Δεν ήμουν, άλλωστε, πλασμένη από χώμα Ρευστή σε χρόνο άχρονο, στον εκείνο…
(Σχόλια για μια παράξενη διαμονή σ’ έναν παράξενο κόσμο όπου συμβαίνουν παράξενα πράγματα) * Το ωραίο δεν έχει ανάγκη την επαλήθευση· επιβάλλεται. * Αν είσαι σπουδαίος…
Θανάσης Τριανταφύλλου – Ένα ποίημα "Το νησί του Απόλλωνα" «Ἐπελθόντες δὲ οἱ τοῦ Μιθριδάτου στρατηγοὶ καὶ ὁ ἀποστήσας τύραννος αὐτὴν διελυμήσαντο πάντα, καὶ παρέλαβον ἐρήμην οἱ Ῥωμαῖοι πάλιν…
Κοιτάζοντας τα άνθη της κερασιάς © Π. Κουμουνδούρος, 2024 κοιτάζοντας τα άνθη της κερασιάς …άφησες τον θόρυβο να σπάσει τη σιωπή… για να ξυπνήσω… να μη χαθώ… πιο βαθιά……
Στον Καθηγητή Ιωάννη Δ. Τσόλκα, Με απέραντη ευγνωμοσύνη Η ΕΛΙΑ Έπιασα τον εαυτό μου να κρυφακούει τις χρυσόμυγες και τα τζιτζίκια, τα τριζόνια και τις μέλισσες. Κρέμασα τα τραγούδια…
Μη με κατηγορείτε ΕΣ. ΚΡΕΒΑΤΟΚΑΜΑΡΑ. ΠΡΩΙ Το καναρίνι κελαηδά∙ το χαϊδεύεις το φροντίζεις σφυρίζετε μαζί ενώ κλωτσάς τη γάτα στα πόδια μου κι ύστερα φεύγεις. Πλησιάζω το κλουβί. …
Viktors Kaffe Στην Κωστή και την Irene Το καφέ του Viktor έχει κάτι από άνοιξη ακόμα κι αν έξω ρίχνει χιόνι. Κάθε θαμώνας αφήνει χώρο στον άλλο να υπάρξει…
Λευκά τα σπίτια λευκή η εκκλησία λευκό το χιόνι αίμα κόκκινο πάντα να χύνεται στα μάτια παντού το χιόνι - πόσο πρέπει να πέσει για να σκεπάσει την…
ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ Πίσω απ' την Όπερα σαν βγαίνει η σελήνη κάτι σπουδαίο έχει πάντα να μου πει στάλες αγγίζουνε με χάρη τη σκεπή σκιές ξεχύνοντε η μέρα καθώς φθίνει. Στις…