Νίκος Τσιαμανής: δυο ποιήματα
Ινστιτούτο « Rien Être » Είμαι μόνος. Γερνάω. Παχαίνω. Χάνω τα μαλλιά μου. Κανείς δεν με κοιτάζει στο δρόμο. Αισθάνομαι αόρατος. Για να περιποιηθώ τον εαυτό μου και να με μπουστάρω,…
Ινστιτούτο « Rien Être » Είμαι μόνος. Γερνάω. Παχαίνω. Χάνω τα μαλλιά μου. Κανείς δεν με κοιτάζει στο δρόμο. Αισθάνομαι αόρατος. Για να περιποιηθώ τον εαυτό μου και να με μπουστάρω,…
Καλός παππούς Ηράκλειτος Πατέρας μου είναι ο πόλεμος Ο μόνος βασιλιάς Τον κόσμο όμως Τον έφτιαξε η μητέρα μου Η αιώνια φωτιά Όλα μες στο ποτάμι Πέφτουν και…
Άνοιξη πρωιμο-όψιμη Πώς να ζωγραφίσεις Μίαν ανθισμένην αμυγδαλιά; Δεν μπορείς καν Να τη σχεδιάσεις. Τα δέντρα έχουν την δική τους ζωή Κι ένα πείσμα που σού Ταιριάζει. * Ποιητής,…
Φλόγες Με το ένα πόδι στον τοίχο Και μόνη παρέα ένα στίχο Χρόνια επαναλάμβανες Με τα δυο πόδια στον τοίχο Έγινες και πάλι δίστιχο Και χρόνο απολάμβανες Όσο το…
Το μπαρ των αγγέλων Το μπαράκι καθαρτήριο ένα βήμα από τον παράδεισο. Στο ημίφως μαλλιά και μάτια παίρνουνε τόνο σκοτεινό. Έχεις γεύση ουρανού στις φλέβες κυκλοφορεί φως ιώδες. Ξέρω είσαι…
Μικρή εξωτερική σκηνή Πλάνο Ι Μέσα από τζάμι θολό Η νύχτα κόβεται στην πλάτη Και φλούπ, ανεβαίνει ένα φεγγάρι Ξυρισμένο και γυμνό Έτοιμο να γίνει βάσανο στην δυστοπία…
Ἐκκρεμὴς πάνω ἀπὸ ἕνα βάραθρο καθαρότητας ἡ ποίηση -παιδιόθεν τὸ μυστικὸ ποὺ δὲν λέω- ἀνήλικη βερβένα ὑπνώττουσα σὲ ἀναζήτηση κήπου τὰ ὀνόματα ἐπικαλεῖται τραυλὴ περπατώντας στὴν ἁλμυρὴ ἐπιφάνεια βυθιζόμενες…
Ονειροπόληση Όσο γερνώ όνειρο θαρρώ πως βλέπω Μέσα στο θαμπό μυαλό μου όλα φαίνονται ν' αλλάζουν... Συναισθήματα και σκέψεις δρόμοι, κτήρια, αλάνες φίλοι παιδικοί, γυναίκες έχουν…
Πόσο απομακρυνθήκαμε, για χρόνια, κι ας ζήσαμε τα νιάτα μας αρμονικά σαν συναγωνιστές αχώριστοι. Έπαψα τελικά να τον παρηγορώ, να νοιάζομαι για τα αισθήματά του κι ούτε τον συμβουλεύω…
Το πρώτο ποίημα Το παιδικό μου ποίημα το έθαψα στην αυλή του πατρικού μου έσκαψα βαθιά κανείς να μην το βρει έτσι παράξενο που ήταν έτσι παράφορα που…
Μέσα στο ασήκωτο φως μια μαύρη τελεία στο δρόμο προς το επέκεινα και το αλάτι πληγή και το αλάτι αφρός από τα χείλη της αθανασίας η θάλασσα δεν έχει δέντρα…
Υπάρχει ένα δέντρο Υπάρχει ένα δέντρο στη μέση του λιβαδιού, που στα μάτια μου ξεχωρίζει ανάμεσα στα άλλα. Κάποτε στριφογυρνάει γύρω από τον άξονά του, για να δεθεί σφιχτά.…