Ελένη Κουρή: δυο ποιήματα
ΒΑΘΜΗΔΟΝ Αυξάνομαι επί των αστικών αποστάσεων Σήμερα οδηγούμαι από ένα σώμα κύμβαλο τραντάζομαι καθώς συγκρούομαι Πάνω στη φτέρνα μου βαθμηδόν μεγαλώνω Βήμα το βήμα σήμερα είμαι τόση αύριο…
ΒΑΘΜΗΔΟΝ Αυξάνομαι επί των αστικών αποστάσεων Σήμερα οδηγούμαι από ένα σώμα κύμβαλο τραντάζομαι καθώς συγκρούομαι Πάνω στη φτέρνα μου βαθμηδόν μεγαλώνω Βήμα το βήμα σήμερα είμαι τόση αύριο…
ΤΟ ΑΛΜΑ Με το ρυθμό του σώματος που τρέχει για ν’ αποφύγει τις φλόγες Με το ρυθμό του σώματος που τρέχει για να πέσει στις φλόγες Με το ρυθμό της…
Μ΄ ένα μοναδικό μολύβι, μαύρο, ζωγράφιζε, νυχθημερόν, εφτάχρωμη την ίριδα και πλήθος παρδαλά πουλιά, στο περιτύλιγμα των συγγραμμάτων. Παρέμεινε αναλφάβητη. Μονόφτερη, πετούσε, στα ψηλά, χωρίς διακοπή, για δεκαετίες. Φοβότανε…
ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ… Ένα διάφανο πόμολο που γυρίζει στον κήπο η Εύα, μια λέξη που στάζει κατακόκκινο αίμα, η μακριά ηδονή του πρωινού ουρανού, ένα κοριτσάκι που ζωγραφίζει το Όμικρον,…
Σου περισσεύουν δάκρυα συμπόνοια όνειρο γυρνάς το κεφάλι στο κακό την πλάτη στο δυσοίωνο ακούραστα ελπίζεις αποκοιμιέσαι με στρωσίδι τα βιβλία η πόρτα σου ορθάνοιχτη Στην αγκαλιά και το φιλί…
Αρχή της απροσδιοριστίας Καταγράφει χιλιόωρα αναζητήσεων, χωρίς, ενίοτε, ν’ ανακαλύψει κάτι. Σκιαγμένο, αδύναμο αγρίμι σε κλουβί γράφει χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων χωρίς να βλέπει τίποτε το καινούριο. Εγκλωβισμένος, θαρρείς!…
Η μέρα της συγκομιδής, ένας όρκος σιωπής (σπαράγματα) Μελάνι ξεχείλισε ο όρκος, περγαμηνή γεμάτη αίμα ανάμεσα στα σύμβολα το ξόρκι της. Αμέτοχος από τη διαδικασία, το σώμα του…
2000 Μονάχα εσύ θα μπορούσες να με καταλάβεις Αυτό που μας ενώνει, η γύμνια απέναντι στην δυσμορφία της αλήθειας Τα ιδανικά και οι ουτοπίες δεν μας συγκινούν τις χλευάζουμε…
Είπαν.... εκτός κινδύνου. Η εντομοκτονία ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Μα πεταλούδες πολύχρωμες αργοπεθαίνουν. Οι μέλισσες το ίδιο. Ενταφιάσθη η επικονίαση. Φρυγμένα κορμιά μικρά. Η ομορφιά και το μέλι φλεγόμενα απ΄την υπάρχουσα…
ΤΑ ΑΠΛΥΤΑ ΡΟΥΧΑ Έχω ένα στίχο με τέσσερις λέξεις ( όπως το σώμα μου στο δικό σου το σώμα ) σε ένα σου ποίημα, που ξέρω σμιλεύεις. Κοίτα να…
I τα χέρια του ανηλεή έσφιξαν το λαιμό της ήσυχος θάνατος, βουβός να μην ξυπνήσουν τα παιδιά II Οι γείτονες είπαν ότι τους άκουγαν για 30 λεπτά να καβγαδίζουν…
Κίρκη Στο καθρέφτη του είχε την φωτογραφία της. Γυμνή καθισμένη στην άκρη του Κρεβατιού, Όμορφη νέα, με μια σειρά μαργαριτάρια μέσα στα χέρια της, Κοιτούσε τον φακό κατάματα. -Αυτή…