Ηθοποιός Περιπλανώμενος στον κόσμο τού φωτός, σαν θεατρίνος κάποιου πλανόδιου θιάσου. Να παίζω να μονολογώ, στης μοναξιάς μου το αρχαίο σκηνικό. Με δανεικές ζωές να ζω κι αυτό που θα…
Ο ήχος της υπεροχής μας ακροάζονται πια οι συσκευές τα στηθοσκόπια είναι ντεμοντέ και τα ιατρεία πόνου αλλάξανε συντεταγμένες· «η ιστορία σας έληξε» με ρόγχο επιθανάτιο σαλεύει ενός…
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΑΛΑΝΟΣ * ένας ευπατρίδης Αθηναίος Εκεί που κάποτε ο Μένανδρος ο Σωτήρ, ο Ευκρατίδης κι ο Ηλιοκλής μιλώντας την δική σου γλώσσα διέδωσαν την γνώση την Ελληνική.…
Παραμονή Χριστουγέννων κοίταζε των αστέρων τις πτώσεις. «Εραστών αυτοχειρίες», σκέφτηκε. ( Οι λέξεις δηλώνουν την ιστορία τους μόνον όταν αναγραμματίζονται στο άναρχο φως ). Κι ύστερα στο χιόνι…
* Σε μικρά δωμάτια γράφονται μεγάλες αλήθειες. * Όλη η ποίηση απολογητική διερευνητική και εξεταστική στον άξονα του μοναχικού εγώ με το εσύ το εμείς και τους άλλους με…
Ταλαίπωρε Σωκράτη, Αυτή την αθανασία δίψασες; Το περιγέλιο τών παιδιών, Την καταφρόνεση τών μεγάλων; Θεία και ανθρώπινη Κωμωδία συνάμα, Άξιζε τόσο πίκρα, Τόσον πόνο, Πιότερο και από το δάγκωμα μαύρου…
«Ανεκπλήρωτος» Δεν σε κράτησα ποτέ. Μόνο σε φαντάστηκα σαν φως που γλιστράει απ’ το παράθυρο και χάνεται πριν το αγγίξεις. Η φωνή σου δεν ήχησε ποτέ στ’ αυτιά μου κι…
ΑΝΤΙΝΟΜΙΕΣ Νεαρές τυλιγμένες με τούλια με ενώτια, βραχιόλια χρυσά, ελαφρά τ' αεράκι φυσά φτερουγίζουν γυμνά νυχτοπούλια. Νεωκόροι γυρίζουν στους δρόμους δεν θ' αργήσει ναρθεί η βροχή μια καινούργια προσμένεις αρχή…
(Σχόλια για μια παράξενη διαμονή σ’ έναν παράξενο κόσμο όπου συμβαίνουν παράξενα πράγματα) Δεν αγαπάς τίποτε, αν δεν αγαπήσεις πρώτα τον εαυτό σου. * Aν…
Ανά-ληψις Θα δω τους ευκαλύπτους ανάποδα Με τις ρίζες προς τον ουρανό Στη λιμνοθάλασσα τού κόσμου Τα ποτάμια με αλμυρό νερό Κι οι αετοί πετούν με τις χελώνες Τα…
1.Τα Χριστούγεννα του Μαύρου Πρόβατου Ούτε με τους αφελείς τάρανδους ούτε με τα ελάφια τα ευκολόπιστα, που πίστεψαν τον άνθρωπο τάχα παράνομη τη θήρευσή τους πως θα κήρυττε. Κι…
Ελπίδες, τρελοί κορυδαλλοί Κι αν κάποτε με ψεύτικο χαμόγελο τα πρόσωπα της θλίψης ζωγραφίζουν -μην τάχα κάποιοι τους ξεγελαστούν-, κι αν πάνω τους απατηλά λακκάκια, σε πετρωμένα, ρημαγμένα μάγουλα…
