Στα 1987 ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης – έχοντας από το 1971 εγκαταλείψει την ποίηση – αποφασίζει να υποδυθεί τον δοκιμιογράφο και να συστήσει στο αναγνωστικό κοινό, με ένα δοκίμιο δίκην επικηδείου, το alter ego του, έναν  δήθεν παλιό του παιδικό φίλο και ποιητή, ονόματι Μανούσο Φάσση, με τον οποίο διατείνεται ότι είχε στενή φιλική και άκρως ανταγωνιστική σχέση από τα παιδικά χρόνια. Μια φιλική σχέση που ο Αναγνωστάκης χάριν του δοκιμίου θέλει να κρατάει μέχρι και τα χρόνια της «σοσιαλιστικής ευδαιμονίας» στη χώρα μας (Βλ. δεκαετία 1980-1990).

Στο δοκίμιο-επικήδειο δεν λείπουν οι διαφορετικές προσωπικές περιπέτειες των δύο φίλων ποιητών στα χρόνια των ιστορικών αναστατώσεων (Μεταξική περίοδος, Κατοχή και με ένα άλμα η μετεμφυλιακή περίοδος) διανθισμένες με επεισόδια από την πνευματική και πολιτική ζωή της χώρας, αλλά και με καταθέσεις ποιητικών πονημάτων. Και όπως είναι φυσικό δεν λείπει το αιώνιο θέμα του ερωτικού ανταγωνισμού: η διεκδίκηση της γυναίκας ως ποθητού προσώπου στην ποίηση και τη ζωή!

Η Ασπασία, Η Τασία, Η Τούλα, η Ελένη… Τέσσερις Μπαλάντες για την «Αιώνια γυναίκα»… Κι ένας δαιμόνιος -πλην άγνωστος- ποιητής που, διά μέσου των ηρωίδων του, μιλάει για την Ελλάδα της μεταπολίτευσης, την πολιτικοποίηση, τις εμμονές και τις διαψεύσεις. Και καθώς γνέθεται ο έρωτας με την πολιτική και τη σάτιρα, η μάσκα αποκτά όνομα και υπόσταση: Λέγεται Μανούσος Φάσσης!

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο ποιητής Μανούσος Φάσσης. Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ – Δοκιμιακό σχεδίασμα του Μανόλη Αναγνωστάκη» (εκδ. «στιγμή», 1987).

Διαβάζει ο Μανώλης Γιούργος

Ηχογράφηση – μοντάζ ήχου: Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

* το μουσικό κομμάτι που ακούγεται είναι το “Three to get ready” του Dave Brubeck