ΝΑΙ

Στην διαθήκη της το έλεγε ξεκάθαρα: όταν πεθάνει να τεμαχίσουν το σώμα της και να δώσουν από ένα κομμάτι σε κάθε εραστή της για να το φυτέψει σε μια γλάστρα.

Ναι, το σώμα της. Τα λακκάκια στο πρόσωπο, τον λοβό του αυτιού, τις πατούσες. Τις βρωμερές της εκκρίσεις, τα βρώμικα νύχια, την μπόχα των ρούχων.

Το παράθυρο-σώμα που το άνοιγε και ρουφούσε τον αέρα της πόλης και βρισκόταν κοντά στο φανάρι, στα τελάρα με τα φρούτα, στον ζητιάνο, στον αδέσποτο σκύλο.

Το σώμα που δεν είχε Ιθάκη. Αλλά ήταν νήμα που ξήλωνε και ανέμιζε προς την θάλασσα. Στο σώμα που εισχωρούσαν μνηστήρες. Κι ήταν όλοι τους ένας. Και αυτός απουσίαζε. Ναι, το σώμα-αμοιβάδα.

Ήθελε, όταν πέθαινε, να την θάβαν στην γλάστρα. Σπόρος που επέστρεφε στο παγκόσμιο χώμα, ο ελάχιστος σπόρος που θα ήταν παντού.