Στ. 101
Γεμάτη από βάσανα είν’ η στεριά, γεμάτη και η θάλασσα.
Στ. 214-216
Η αδικία είν’ ολέθρια για τον ταλαίπωρο θνητό· ούτε κι ο δυνατός
μπορεί να την αντέξει εύκολα και κάτω από το βάρος της λυγίζει,
όταν καταστροφές τον βρούνε·
Στ. 265-266
Στον ίδιο του τον εαυτό κάνει κακό ο άνθρωπος, όταν κακό κάνει στον άλλον,
και ο κακός ο στοχασμός είναι στο έπακρο κακός για κείνον που τον έκανε·
Στ. 287-295
Την κακία μπορεί κανείς σε βαθμό μεγάλο και εύκολα να αποκτήσει·
ομαλός είναι ο δρόμος που οδηγεί σ’ αυτήν και πολύ κοντά έχει
την κατοικιά της· αλλά μπροστά στην αρετή ιδρώτα έχουν βάλει
οι αθάνατοι θεοί· μακρύς και ανηφορικός ο δρόμος που σ’ αυτήν σε βγάζει
και στην αρχή τραχύς· μα σαν φτάσεις στην άκρη του,
εύκολη τότε φαίνεται, έστω κι αν είναι δύσκολη.
Τέλειος άνθρωπος είναι αυτός που μοναχός του όλα θα τα καταλάβει,
όταν σκεφτεί τι θα ’ναι το καλύτερο μελλοντικά και ώς το τέλος·
ξεχωριστός πάλι εκείνος είναι που πείθεται σ’ αυτόν που
το σωστό θε να του πει·
Στ. 311
Η δουλειά καμιά ντροπή δεν είναι, η αποχή απ’ τη δουλειά είναι ντροπή.
Στ. 342-346
Σε τραπέζι να καλείς αυτόν που σ’ αγαπά, τον δε εχθρό σου άφηνέ τον κατά μέρος·
και προπαντός εκείνον να καλείς που κάθεται πολύ κοντά σου·
γιατί, να ξέρεις, αν κάτι αναπάντεχο συμβεί στον τόπο,
οι γείτονες θα τρέξουν άντυτοι, ενώ οι συγγενείς θα κάτσουν
πρώτα να ντυθούν.
Συμφορά είν’ ο κακός ο γείτονας, όσο μεγάλο όφελος είν’ ο καλός·
Στ. 352
Μη γυρεύεις κέρδη με τρόπο ανέντιμο αποκτημένα· κέρδη ανέντιμα είναι
το ίδιο με ζημιές.
Στ.713-714
Κακομοίρης είναι πράγματι ο άνθρωπος που άλλον τη μια
κι άλλον την άλλη φίλο κάνει.
Στ. 719-721
Της ολιγόλογης της γλώσσας ο θησαυρός είναι ο πιο πολύτιμος
για τους ανθρώπους, τη μεγαλύτερη δε χάρη έχει αν είναι μετρημένη·
Κι αν πεις κάποιο κακό, κι εσύ ο ίδιος γρήγορα θ’ ακούσεις μεγαλύτερο.
Στ. 763-764
Καμία φήμη δεν χάνεται ολότελα, όταν πολλοί τη διαδώσουν άνθρωποι·
κάποια θεά λοιπόν είναι κι αυτή.
Τμήμα μωσαϊκού δαπέδου από το Trier της Γερμανίας με παράσταση του Ησιόδου (4ος αι. μ. Χ.)
Στη χαρακτηριστική εικόνα μαρμάρινη προτομή που μάλλον αναπαριστά τον Ησίοδο (1ος αι. π. Χ.)
