ΖΩΕΣ ΠΟΙΗΤΩΝ
Στην ποίηση δεν υπάρχει αίσιο τέλος.
Οι ποιητές καταλήγουν
ζώντας την τρέλα τους.
Και διαμελίζονται όπως τα βοοειδή
(συνέβη με το Δαρίο[1]).
Ή ευχαρίστως τους λιθοβολούν και τελειώνουν
με το να ρίχνονται στη θάλασσα ή με φιαλίδια
υδροκυανίου στο στόμα.
Ή νεκροί από αλκοολισμό, ναρκωτικά, εξαθλίωση.
Ή κάτι που είναι χειρότερο: επίσημοι ποιητές,
πικροί κάτοικοι μιας σαρκοφάγου
που ονομάζεται Άπαντα τα έργα.
Σημ. της μεταφράστριας.
Ο Χοσέ Εμίλιο Πατσέκο είναι μεξικανός, ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και μεταφραστής από τους σπουδαιότερους του 20ου αιώνα στη χώρα του. Η ποίησή του λιτή, στερείται οποιουδήποτε στοιχείου καλολογίας και συχνά στρατευμένη σε κοινωνικά ζητήματα που αφορούν στη χώρα του. Κύρια θέματά του: το πέρασμα του χρόνου, η ζωή, ο θάνατος.
[1] Ρουμπέν Δαρίο (1867-1916), Νικαραγουανός ποιητής, διηγηματογράφος και μυθιστοριογράφος, εισηγητής και κύριος εκπρόσωπος του Ισπανοαμερικανικού Μοδερνισμού.
25
