ΖΩΕΣ  ΠΟΙΗΤΩΝ

Στην ποίηση δεν υπάρχει αίσιο τέλος.

Οι ποιητές καταλήγουν

ζώντας την τρέλα τους.

Και διαμελίζονται όπως τα βοοειδή

(συνέβη με το Δαρίο[1]).

Ή ευχαρίστως τους λιθοβολούν και τελειώνουν

με το να ρίχνονται στη θάλασσα ή με φιαλίδια

υδροκυανίου στο στόμα.

Ή νεκροί από αλκοολισμό, ναρκωτικά, εξαθλίωση.

Ή κάτι που είναι χειρότερο: επίσημοι ποιητές,

πικροί κάτοικοι μιας σαρκοφάγου

που ονομάζεται  Άπαντα τα έργα.

Σημ. της μεταφράστριας.

Ο Χοσέ Εμίλιο Πατσέκο είναι μεξικανός, ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και μεταφραστής από τους σπουδαιότερους του 20^ου αιώνα στη χώρα του. Η ποίησή του λιτή, στερείται οποιουδήποτε στοιχείου καλολογίας και συχνά στρατευμένη σε κοινωνικά ζητήματα που αφορούν στη χώρα του. Κύρια θέματά του: το πέρασμα του χρόνου, η ζωή, ο θάνατος.

[1] Ρουμπέν Δαρίο (1867-1916), Νικαραγουανός ποιητής, διηγηματογράφος και μυθιστοριογράφος, εισηγητής και κύριος εκπρόσωπος του Ισπανοαμερικανικού Μοδερνισμού.