Επιτέλους, μια ιψενική, καθαρά μεσογειακή παράσταση, που αναδεικνύει το τραγικωμικό στοιχείο τού μεγάλου Σκανδιναβού δραματουργού μέσα από την αντιστικτική κίνηση των σωμάτων (που απολαμβάνουν τη χαρά τής ζωής, αντίθετα από το έρεβος των εκφερομένων λόγων).
Οι διαξιφισμοί εδώ είναι αριστοτεχνικοί. Ο συνδυασμός βίντεο-αρτ (καλύπτεται έτσι οικονομικά ο ρόλος τής υπηρέτριας) με προβολές σκηνικών άλλοτε αφαιρετικών και άλλοτε ονειρικών που παραπέμπουν στις ασπρόμαυρες ταινίες τού Καρλ Ντράγιερ, δίνει στο όλον θέαμα-ακρόαμα μια απολύτως καινούργια προοπτική (κυριολεκτικά και μεταφορικά).
Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής ο πολυσυλλεκτικός θιασάρχης και ψυχή τού πάντα φιλόξενου Θεάτρου Αλκμήνη, ο Μανώλης Ιωνάς, που υπογράφει και την εικαστική επιμέλεια, δίνει στο πολυχρησιμοποιημένο έργο μία καινούργια εξωστρεφή συ-στολή [συγχωρέστε μου το οξύμωρο σχήμα].
Άλλοτε με «εσωτερικό παίξιμο» κι άλλοτε με εξπρεσιονιστικές κραυγές, οι «ψίθυροι» συνυφαίνονται με τα λεγόμενα «παραγλωσσικά σημεία» και συνθέτουν ένα μωσαϊκό σχεδόν «ασπρόμαυρο».
Αυτή είναι άλλωστε και η αισθητική-ιδεολογική καλλιτεχνική πρόθεση-πρόταση.
Στο σπίτι-φυλακή ουδεμία θαλπωρή. Το έξωθεν πολικόν ψύχος παύει να είναι απειλητικό-επιθετικό και γίνεται – με τον καιρό – ποθητό, σχεδόν επιθυμητό μέχρι τελικής πτώσεως (κυριολεκτικά).
Οι άνθρωποι αποδρούν από αυτό το ασφυκτικό κλουβί (ο κάθε ένας και η κάθε μία με τον τρόπο του/της). Άλλες μένουν μέχρι το θάνατό τους, ιδρυματισμένες θα λέγαμε. Κι άλλοι φεύγουν, αποφασισμένοι να κυνηγήσουν την ευτυχία αλλού, έξω, οπουδήποτε εκτός από το γνωστό έρεβος.
Αισιόδοξη προοπτική, βασίζεται στην νεοπλατωνική αντίληψη ότι η ψυχή σπάει το κλουβί τού σάρκινου φορέα της αναζητώντας την ελευθερία.
Εκπληκτικές ερμηνείες: Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Φανή Γέμτου, Μανώλης Ιωνάς, Δημήτρης Καραβιώτης, Πάνος Κωνσταντέλης, Ειρήνη Παπαδημάτου.
Στα video της παράστασης εμφανίζονται η Ιωάννα Γκαβάκου και η Ρούλα Κουτρουμπέλη.
Συντελεστές αυτού τού αρχιτεκτονημένου ορθολογικού καλλιτεχνήματος οι:
Συγγραφέας: Χένρικ Ίψεν.
Μεταφραστής: Παύλος Μάτεσις.
Σκηνοθεσία – Εικαστική Επιμέλεια: Μανώλης Ιωνάς.
Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Ξανθόπουλος.
Χορογραφία- Κινησιολογία: Ρούλα Κουτρουμπέλη.
Σχεδιασμός φωτισμών: Μανώλης Μπράτσης.
Βίντεο παράστασης- Trailer: ThanosAngelis.
Production Services: Movie Co.
Κομμώσεις: ΣτέλιοςΚούλης.
Παραγωγή: Εταιρεία Αλκμήνη.
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού (angienomikou@gmail.com)
Σπανίως βλέπουμε καινούργια πρόταση σε πασίγνωστα επιδραστικά πολυσήμαντα κείμενα.
Κάτι που πρέπει να επισημανθεί, γιατί δείχνει ανήσυχο πνεύμα και συνδημιουργική δεινότητα, επικοινωνιακές δεξιότητες και θέληση για ενεργητική συμβολή στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα τού Σύγχρονου Πανευρωπαϊκού και Παγκόσμιου ανθρωποκεντρικού Πολιτισμού.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
https://www.ticketservices.gr/event/alkmini-john-gabriel-borkman/?lang=el
«Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν»
του Χένρικ Ίψεν
από 11 Μαρτίου 2026
Θέατρο Αλκμήνη
Σκηνή Intermedia
Ένα από τα πιο σκοτεινά και βαθιά έργα του Νορβηγού δραματουργού Χένρικ Ίψεν «Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν», ανεβαίνει στο θέατρο Αλκμήνη σε σκηνοθεσία Μανώλη Ιωνά φωτίζοντας με αμείλικτη ακρίβεια το τίμημα της φιλοδοξίας, της εξουσίας, και της ηθικής κατάρρευσης.
Ο Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν, πρώην ισχυρός τραπεζίτης, ζει απομονωμένος ύστερα από την κοινωνική, οικονομική και ηθική του πτώση. Κλεισμένος στο σπίτι του, στοιχειωμένος από τις επιλογές του προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία του, αγνοώντας τα συντρίμμια που άφησε πίσω του: μια διαλυμένη οικογένεια, χαμένες σχέσεις και μια κοινωνία που δεν συγχωρεί. Γύρω του, πρόσωπα σημαδεμένα από το παρελθόν συγκρούονται με όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ, σε μια ατμόσφαιρα έντασης και εσωτερικής αναμέτρησης.
Ο Ίψεν συνθέτει ένα ανελέητο ψυχολογικό δράμα για τον άνθρωπο που θυσιάζει τα πάντα στο όνομα του οράματός του και έρχεται αντιμέτωπος με την απόλυτη μοναξιά. Ένα έργο διαχρονικό που μιλά και εξαιρετικά επίκαιρο μιλά για την ύβρη, την ευθύνη και το αδιέξοδο της εξουσίας.
Η παράσταση στοχεύει στη βαθιά ανάγνωση των χαρακτήρων και στη σκοτεινή ατμόσφαιρα του έργου, προκαλώντας τον θεατή σε μια έντονη θεατρική εμπειρία αυτογνωσίας και αναμέτρησης με τα όρια της ανθρώπινης φιλοδοξίας.
