ΒΡΑΔΙΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ Ήταν ένα από κείνα τ’ απογεύματα που σου δημιουργούν μια αμηχανία, επειδή έχει ήδη βραδιάσει για τα καλά και συ βρίσκεσαι ακόμα στο απόγευμα. Από πλευράς καθημερινού προγραμματισμού,…
ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΟΥΣΤΑΝΙ Η Κατερίνα κλείστηκε στο μπάνιο πεντέμισι ώρα το πρωί κι άναψε το τρανζιστοράκι. Τραγούδια μονάχα άκουγε. Απέφευγε ανακοινώσεις πανδημίας. Το άνοιξε, μα κείνο δε μίλησε. Το…
ΤΟ ΤΕΤΡΑΠΟΔΟ ΠΑΙΔΙ - Εκείνο το πρωινό άργησα να συνειδητοποιήσω πως ήταν αδύνατο να σταθώ όρθια. Δυο φορές προσπάθησα να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι και δεν τα κατάφερα. Έτσι κουτρουβάλησα…
ΤΟ ΠΑΧΥΔΕΡΜΟ Βγήκε στον δρόμο και περπατούσε όλο δυτικά. Από το πρωί που ξύπνησε ήταν σαν μαγεμένος. Δεν ένιωθε τον εαυτό του. Κάτι άλλο είχε πάρει τα ηνία, κάτι τόσο…
Τον Ιούνη του 1914 εκείνος ήταν φιλοξενούμενός μας στο κτήμα. Πάντα στο σπίτι μας τον θεωρούσαμε δικό μας άνθρωπο, αφού ο μακαρίτης ο πατέρας του ήταν γείτονας και φίλος του…
Ο Άγιος Βασίλης και η Χρόνια Βιασθένεια. Ο Άγιος Βασίλης, φέτος, έχει να κοιμηθεί από τον Οκτώβρη. Από παιδί που μοιράζει δώρα, κάθε χρόνο τα πράγματα δυσκολεύουν. Θυμάται πως όταν…
Όλα είναι ένα ψέμα Σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας με κράτησαν δυο βεβαιότητες. Η μια η ιδεολογία και η άλλη η εκκλησία. Την πρώτη υπηρετούσα εγώ και…
ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ Καραντίνα είπαν. Καινούργια λέξη απ’ τα παλιά. Πρώτη φορά την είχε ακούσει ο Μάκης, στο Γυμνάσιο. Τότε που τους ζορίσαν οι γκρίζοι δάσκαλοι, χριστουγεννιάτικα, να κάνουν με το στανιό…
Ρυζόγαλο Η μάνα του δεν έδειχνε τρυφερότητα. Όχι μόνο σ’ αυτόν, σε κανένα απ’ τα παιδιά της, έξι είχε που της ζήσανε. Πού να προλάβει; Μοίραζε φροντίδα και χέρια στα…
Η Ίμα στις αυλές της ανέχειας Ανάμεσα στην πλατεία Βάθη και στο σταθμό Λαρίσης βρίσκεται η γειτονιά που μεγάλωσε. Σήμερα την διεκδικούν πολυκατοικίες, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων μετανάστες και πολυφυλετικές…
Σαν τα μικρά σκυλιά "Παρακολουθήσαμε τα παιδιά που επέστρεφαν από την λιπαρή, θαρρείς, θάλασσα. Οι φωνές τους, που αντηχούσαν κάτω από τη καμάρα της γέφυρας, γρήγορα έσβησαν. Σε λίγο δεν…
Τόσες μέρες πέρασαν κι αυτό το κόκκινο, σαν το χυμένο ζωντανό αίμα, δε φεύγει απ’ τα μάτια μου. Λαμπρή αντανάκλαση του κόκκινου της δύσης πάνω στα τζάμια. Και το τελευταίο…
