Τις προηγούμενες μέρες ο καύσωνας είχε κατακάψει τα πάντα. Δεν ξέρω τι συμβαίνει όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει τόσο ψηλά. Νομίζω ότι κατεβαίνει ο ήλιος χαμηλότερα από ότι συνηθίζει πλησιάζοντας επικίνδυνα τη γη.
Εμένα μου θυμίζει αυτούς τους ίδιους ήλιους που βασάνιζαν τον Βαν Γκογκ [αυτό το κίτρινο που τόσο ιδιαίτερα το έφτιαχνε τον τρέλαινε], αλλά δε θα ξέραμε τίποτα γι’ αυτούς αν αυτός ο άμοιρος μεγάλος ζωγράφος [που δεν πήρε καμιά ικανοποίηση όσο ζούσε], δεν ζωγράφιζε τις κίτρινες μπάλες του ήλιου σαν κίτρινους στροβίλους που, θαρρείς, ότι κυλούσαν μπροστά απ’ το μπλε και πάνω στο πράσινο.
Στον τελευταίο μάλλον πίνακά του ζωγράφισε μπροστά απ’ τους κίτρινους στροβίλους μαύρα κοράκια διάσπαρτα σε όλο το μήκος και το πλάτος του πίνακα, αλλά κατευθύνονται προς κάποιο προορισμό έξω από τον πίνακα. Είναι απειλητικό το πέταγμά τους. Προφανώς κάπου σκοπεύουν να επιτεθούν.
Όταν έφτιαξε τον πίνακα αυτό, η φύση ήταν στα καλά της, φορούσε τα πολύχρωμα φορέματά της κι ο Βαν Γκογκ τη ζωγράφιζε αν και δεν ήταν στα καλά του.
Πιστεύω ότι αυτά τα κοράκια δραπέτευσαν απ’ αυτόν τον τελευταίο πίνακα, πολλαπλασιάστηκαν και γεμίσανε παντού τη φύση σκοτεινιάζοντας το φως αλλά οι ήλιοι παρέμειναν επικίνδυνα καυτοί. Κατέκαψαν λοιπόν οτιδήποτε βρήκαν στο δρόμο τους, ανάβοντας παντού φωτιές.
Πριν λίγο άκουσα τις φωνές των ανθρώπων να καλούν σε βοήθεια. «Καιγόμαστε!» «Πιάσαμε φωτιά!» «Καίγεται το σπίτι!» Άλλοι παρακάτω βρήκαν τα άλογα μες στις φλόγες κι ύστερα από ελάχιστη ώρα τ’ άλογα είχαν απανθρακωθεί. Κάποιοι χλεύασαν, είπαν «και τι μας κόφτει; άλογα ήταν, ελάφια ήταν, ζώα ήταν!».
Οι άνθρωποι ξέχασαν φαίνεται πως ξέχασαν ότι η Φύση αποτελείται από πανίδα και χλωρίδα. Κι όταν η φύση αλλάζει, βρίσκεται σε κρίση και σιγά σιγά καταστρέφεται ο αέρας δε μοιάζει με αέρα, δεν έχει την ίδια πυκνότητα, τα έντομα εξαφανίζονται, τα καμένα δάση θέλουν 30 χρόνια να ξαναγίνουν δάση, αν στο μεταξύ δεν παραδοθούν σε αδηφάγα ιδιωτικά συμφέροντα, κι ο Παράδεισος ασθενεί από αλλεπάλληλες επιδρομές θανατηφόρων ιών συνεχώς μεταλλασσόμενων. Άρματα δρεπανηφόρα καθαρίζουν το διασαλευμένο τοπίο ξεριζώνοντας θάμνους, φυτά, ό,τι έχει σωθεί.
Ανθρώπινα θύματα δεν είχαμε, οπότε νικήσαμε, αν και δεν κάναμε τίποτε άλλο παρά να απομακρύνουμε τον κόσμο, βίαια μάλιστα, από τις κατοικίες τους. Αλλά η φωτιά δεν κατακαίει μόνο δάση σπίτια ανθρώπους, ζώα, καίει συνειδήσεις, μνήμες. Κάνει τους ανθρώπους αυτιστικούς. Προσπαθούν ενστικτωδώς να σώσουν την πάρτη τους. Να σωθούν οι ίδιοι. Καλά υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά εμένα μου θυμίζει τη φράση: «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», μου θυμίζει τη βύθιση του «Τιτανικού» όταν είχε προσκρούσει πάνω στο παγόβουνο. Τότε οι άνθρωποι έριχναν στη θάλασσα κάποιους για να μπουν στις σωσίβιες λέμβους αυτοί. Σώθηκαν ελάχιστοι, επομένως κι οι μαρτυρίες είναι ελάχιστες και ελλιπείς.
Σωσίβιες λέμβοι δεν υπάρχουν αρκετές τα πυροσβεστικά μέσα δεν επαρκούν όταν καίγεται η μία περιοχή μετά την άλλη. Δε θα καούμε όλοι, μπορεί όταν τελειώσει το Κακό να μην έχει καεί κανένας, αλλά η νοοτροπία και η συμπεριφορά των ανθρώπων ενώ είναι μία μεγάλη ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε ότι ήρθε η ώρα να σωθούμε όλοι μαζί.
