Δεν είχε πέρασμα, θα ήταν αδιέξοδο, μα προχωρούσα.

Από τυφλό σημείο σε τυφλό σημείο άναβαν τα άστρα

Αναγκασμένος ξαφνικά αυτόφωτος

Απέχοντας από Θεό και άνθρωπο, μια πολυμορφική οδύνη

Γραμμή έγραφα τεθλασμένη ολοένα

Από το ένα φως στο δεύτερο, στο τρίτο, ώς το άπειρο

Και να, πανόραμα, κάποτε φανερώθηκε στο νου μου

Γράφημα:  

Η αστρική πλεκτάνη η συνέχοντάς μας, αμερόληπτη

Στην εχεμύθεια των ουρανών

Κι είδα τη γη

Ν’ ανασυνθέτει με υπομονή οστά στο διαρκές λυκόφως

Κάποτε να ξαναχτιστούν με κλάματα και δυνατές φωνές  

Τις ρίζες όλες ν’ αγκαλιάζονται στον κάτω κόσμο

Κι είδα τη θάλασσα, την παλαιά των ημερών

Που αγνοούσε πως υπήρχα κι είχε δίκαιο

Με ταραγμένους τους καθρέφτες της απ’ τον βυθό

Ν’ αντανακλούν ηχώ έκκλησης για βοήθεια

Από βαθύ ύπνο αλόγου 

Τότε, ομπρέλα συγχορδίας μαύρης άνοιξε

Απότομα

Πάνω απ’ τη βροχή των διαττόντων

Ξυπνούσα πάλι, βρήκα πέρασμα.